Zapytaj o ofertę
Awaria Branże Kariera O nas Blog Kontakt
Czworo współpracowników przy stole z kilkoma ekranami pełnymi kodu i pulpitów w jasnym biurze

Wdrażanie oprogramowania na stanowiska pracy: spakować, sprawdzić i mieć drogę powrotną

Wdrażanie oprogramowania rzadko psuje się przy samej instalacji. Psuje się przy pytaniach przed nią i po niej: jaka wersja w ogóle może być, skąd system zarządzania wie, że się udało, kto zauważy jako pierwszy, że coś nie działa, i jak wrócić. Taką kolejność stosujemy, gdy nowa aplikacja ma trafić na sto albo tysiąc stanowisk.

7 min czytania Napisane przez zespół ITproposal
Krótka odpowiedź

Zacznij od katalogu: jakie oprogramowanie jest standardem, jakie dochodzi na zgłoszenie, a jakiego na stanowiskach nie ma być. Bez tej listy wdrażasz to, o co akurat ktoś poprosił.

Pakiet jest gotowy dopiero wtedy, gdy instaluje się po cichu, ma regułę wykrywania i sprawdzone polecenie odinstalowania. To ostatnie jest Twoją drogą powrotną.

Wdrażaj etapami: urządzenie testowe, grupa pilotażowa prawdziwych użytkowników, dopiero potem wszyscy. Aktualizacje istniejącego oprogramowania to inny proces, z własnym rytmem.

Najpierw lista: jakie oprogramowanie może być

Większość organizacji nie ma problemu z oprogramowaniem, tylko z listą. Są cztery czytniki PDF, trzy programy do archiwów i program graficzny, którego raz potrzebowała jedna osoba, a nikt już nie wie, kto co zatwierdził. Wdrażanie staje się wtedy automatyzacją tego bałaganu.

Zrób więc najpierw katalog z trzema koszykami:

  • Standard: to, co dostaje każde stanowisko, bez proszenia. Aplikacje Microsoft 365, przeglądarka, agent zabezpieczeń, klient VPN.
  • Na zgłoszenie: to, czego potrzebuje dział lub rola. Program księgowy, oprogramowanie graficzne, narzędzie jednego klienta. Do tego należy właściciel, który mówi, kto może to mieć.
  • Niedozwolone: to, czego świadomie nie zarządzasz, z podaniem powodu. Dzięki temu to samo pytanie nie wraca co kwartał.

Przy każdej pozycji wpisz też formę licencji. Wdrożenie aplikacji dla grupy bez licencji to uwaga audytora, którą sam sobie zautomatyzowano. Jak to prowadzić, opisujemy w materiałach o licencjach chmurowych i subskrypcjach.

Pakiet to coś więcej niż plik instalacyjny

Plik instalacyjny od producenta to początek. Pakiet, który możesz wysłać na setki urządzeń, potrzebuje pięciu rzeczy:

  • Cichej instalacji. Bez okien, bez klikania, z opcjami, które wybierasz Ty (bez skrótu na pulpicie, bez automatycznego updatera, jeśli obsługujesz go sam).
  • Reguły wykrywania. Jak system zarządzania widzi, że oprogramowanie jest zainstalowane: klucz rejestru, plik z numerem wersji, kod produktu. Bez dobrego wykrywania system zgłasza nieudaną instalację, która się udała, albo odwrotnie.
  • Wymagań. Jaki system operacyjny, jaka architektura, ile wolnego miejsca na dysku. Dzięki temu pakiet nie trafia na urządzenie, na którym i tak nie zadziała.
  • Zależności. Środowisko uruchomieniowe lub wtyczka, które muszą być wcześniej.
  • Polecenia odinstalowania, które działa. O tym więcej dalej.

Jaki to będzie format, zależy od tego, co dostarcza producent. MSI lub MSIX jest najłatwiejszy; luźny setup.exe trafia do Intune jako aplikacja Win32; wiele popularnych programów jest w Microsoft Store i w winget, a wtedy nie musisz ich pakować sam. Jeśli używasz innej platformy zarządzania, elementy nazywają się inaczej, ale to te same pięć.

Obowiązkowe czy dostępne: jak oprogramowanie trafia do użytkownika

Są dwa sposoby, by oprogramowanie trafiło do użytkownika, i różnica decyduje o tym, ile dostaniesz zgłoszeń.

  • Obowiązkowe: system zarządzania instaluje oprogramowanie bez pytania. Dobre dla zestawu standardowego i dla wszystkiego, bez czego dział nie może pracować.
  • Dostępne: oprogramowanie czeka w portalu firmowym (u Microsoftu to Company Portal), a użytkownik instaluje je sam, bez praw administratora. Dobre dla koszyka „na zgłoszenie”, a znaczną część próśb do service desku po prostu usuwa.

Przypisuj do grup, nigdy do pojedynczych osób. Grupa „Finanse” czy „Projektanci”, zasilana z systemu kadrowego lub katalogu, sprawia, że nowa osoba ma w pierwszym dniu właściwe oprogramowanie, a odchodząca je traci. Przypisywanie osobom jest szybkie pierwszego dnia i nie do opanowania po roku.

Wybierz też świadomie między przypisaniem do urządzenia a do użytkownika. Na stanowisku współdzielonym lub komputerze w sali konferencyjnej oprogramowanie należy do urządzenia; u osoby z laptopem i drugim urządzeniem w domu zwykle do osoby.

Wdrażanie oprogramowania w trzech krokach: test, pilotaż, wszyscy

Wdrożenie, które idzie do wszystkich naraz, odkrywa swoje błędy u wszystkich naraz. Wystarczą trzy kroki:

  • Urządzenie testowe. Zwykłe stanowisko, skonfigurowane jak reszta, a nie laptop administratora ze wszystkimi uprawnieniami. Sprawdź, czy instalacja przebiega po cichu, czy wykrywanie się zgadza i czy oprogramowanie się uruchamia.
  • Grupa pilotażowa. Garstka prawdziwych użytkowników, którzy korzystają z oprogramowania codziennie, z różnych działów i na różnych urządzeniach. Daj im kilka dni roboczych i jedno miejsce, gdzie mogą zgłaszać problemy.
  • Wszyscy. Dopiero gdy pilotaż minął bez blokujących zgłoszeń. W dużej organizacji w dwóch lub trzech falach, żeby service desk nie dostał wszystkiego w jeden poranek.

Instalację planuj poza godzinami pracy tam, gdzie to możliwe, i powiedz użytkownikom z góry, co zobaczą. Nowa ikona, która pojawia się bez wyjaśnienia, generuje więcej pytań niż sama instalacja.

To dotyczy nowego oprogramowania. Aktualizowanie tego, co już jest zainstalowane, to inny proces z własnym rytmem i terminami; to temat zarządzania poprawkami.

Wycofanie zaplanuj przed wdrożeniem, nie po nim

Pytanie „jak to zdjąć?” pada zwykle w chwili, gdy coś idzie źle. Wtedy okazuje się, że polecenie odinstalowania nigdy nie było testowane, że oprogramowanie zostawia resztki blokujące ponowną instalację albo że poprzedniej wersji nigdzie nie ma.

  • Testuj odinstalowanie równie poważnie jak instalację. Na urządzeniu testowym: zainstaluj, odinstaluj, zainstaluj ponownie. Jeśli ten trzeci krok się nie uda, pakiet nie jest gotowy.
  • Zachowaj poprzednią wersję jako pakiet. Dzięki relacji zastępowania (w Intune to supersedence) ustalasz, że nowa wersja zastępuje starą, i w razie problemu możesz odwrócić przypisanie.
  • Wiedz, gdzie leżą dane. Ustawienia i pliki przechowywane poza aplikacją przeżyją ponowną instalację. Dane trzymane w folderze programu nie.

Uzgodnij też, kto decyduje o wycofaniu. Przy aplikacji krytycznej dla firmy nie jest to sam administrator, ale właściciel z katalogu.

Instalowanie samemu: prawa administratora i co je zastępuje

Dopóki użytkownicy mają lokalne prawa administratora, każdy katalog jest tylko zaleceniem. Instalują to, co ich zdaniem jest potrzebne, a z tym także to, czego potrzebuje złośliwe oprogramowanie. Odebranie praw administratora jest więc krokiem, który nadaje sens wdrażaniu, a jednocześnie krokiem wywołującym najwięcej oporu.

Działa to wtedy, gdy coś wchodzi na jego miejsce: portal firmowy z oprogramowaniem, którego ludzie naprawdę używają, krótka ścieżka zgłoszenia czegoś nowego i termin, w którym takie zgłoszenie jest oceniane. Dla nielicznych, którzy naprawdę potrzebują praw administratora (programista, administrator), zapewniasz osobne konto lub tymczasowe podniesienie uprawnień, a nie ich codzienne konto.

Jeśli wdrażasz oprogramowanie, które rejestruje dane o pracy pracowników, jak ewidencja czasu czy monitoring, mogą obowiązywać obowiązki wobec przedstawicieli pracowników. Włącz ich odpowiednio wcześnie; czy dotyczy to Twojego przypadku, to pytanie do doradcy HR lub prawnika.

Skąd wiesz, że wdrożenie się udało

„Wdrożone” nie znaczy „zainstalowane”. System zarządzania zapisuje dla każdego urządzenia, czy instalacja się udała, nie udała, czy jeszcze czeka, i tu jest prawdziwa praca:

  • Nieudane, z kodem błędu. Zwykle garstka powtarzających się przyczyn: za mało miejsca, uruchomiony program blokujący plik, brakująca zależność.
  • Jeszcze czeka. Często urządzenia, które od tygodni nie były online. Należą do zarządzania zasobami, a nie do wdrożenia.
  • Nie dotyczy. Urządzenia niespełniające wymagań. Sprawdź, czy to się zgadza, czy może jakaś grupa jest źle ustawiona.

Ustal próg, od którego wdrożenie uważa się za zakończone, i co dzieje się z resztą. Zestawienie, jaka wersja jest gdzie, to zresztą dokładnie to, o co pyta audytor lub ubezpieczyciel.

Gdzie kończy się nasza praca

Co robimy. Budujemy z Tobą katalog, tworzymy i testujemy pakiety, konfigurujemy przypisywanie do grup i portal firmowy, prowadzimy pilotaż i wdrożenie oraz raportujemy, co jest zainstalowane na poszczególnych urządzeniach. Robimy to w ramach zarządzania stanowiskami pracy albo jako osobne zlecenie.

Czego nie robimy. Nie jesteśmy producentem oprogramowania. Działanie samej aplikacji, konfiguracja programu księgowego lub branżowego i błędy w programie należą do dostawcy tego pakietu i jego wsparcia. My dbamy o to, żeby trafiło ładnie na stanowisko i dało się je stamtąd usunąć. Czy oprogramowanie wymaga uzgodnień z przedstawicielami pracowników, nie oceniamy; to pytanie do doradcy HR lub prawnika.

Najczęstsze pytania

Pytania, które o to dostajemy

Pięć, które wracają najczęściej.

Jak wdrożyć oprogramowanie na wszystkie stanowiska?

Za pomocą platformy zarządzania, takiej jak Intune lub Configuration Manager, i pakietu dla każdej aplikacji: cicha instalacja, reguła wykrywania, wymagania i przetestowane polecenie odinstalowania. Przypisujesz pakiet do grup i wdrażasz etapami: najpierw urządzenie testowe, potem grupa pilotażowa, potem wszyscy.

Jaka jest różnica między wdrożeniem obowiązkowym a dostępnym?

Obowiązkowe oznacza, że system zarządzania instaluje oprogramowanie bez pytania; pasuje do zestawu standardowego. Dostępne oznacza, że oprogramowanie czeka w portalu firmowym, a użytkownik instaluje je sam, bez praw administratora. To drugie usuwa wiele próśb do service desku.

Czy wdrażanie oprogramowania to to samo co zarządzanie poprawkami?

Nie. Wdrażanie dotyczy oprogramowania, którego jeszcze nie ma: wybór, pakowanie, przypisanie. Zarządzanie poprawkami dotyczy aktualizowania tego, co już jest, ze stałym rytmem i terminami dla aktualizacji bezpieczeństwa. Często korzystają z tej samej platformy, ale to dwa osobne ustalenia.

Czy użytkownicy powinni zachować prawa administratora, żeby instalować oprogramowanie?

Nie, a dopóki je mają, każdy katalog oprogramowania jest niezobowiązujący. Odbierz prawa i daj w zamian portal firmowy z popularnym oprogramowaniem oraz krótką ścieżkę zgłoszenia. Kto naprawdę potrzebuje praw administratora, dostaje osobne konto lub tymczasowe podniesienie uprawnień.

Czy wspieracie też samą aplikację?

Dbamy o to, żeby oprogramowanie poprawnie trafiło na stanowisko, działało w ramach standardowej konfiguracji i dało się je stamtąd usunąć. Funkcjonalna konfiguracja pakietu i błędy w programie należą do dostawcy tego oprogramowania. Pomagamy za to przekazać mu zgłoszenie z właściwymi danymi.

Powiązane usługi

Czytaj dalej

Do czego nawiązuje wdrażanie oprogramowania.

Posprzątamy razem Twój katalog oprogramowania?

Prześlij nam eksport tego, co jest teraz na Twoich stanowiskach. Zrobimy z niego katalog z trzema koszykami i powiemy, które pakiety warto zrobić w pierwszej kolejności.

Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce

Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.

Twój adres wykorzystujemy wyłącznie do wysyłki newslettera. Zobacz naszą politykę prywatności.

Kontakt Zadzwoń