Zapytaj o ofertę
Awaria Branże Kariera O nas Blog Kontakt
Sala konferencyjna ze ścianą pokrytą żółtymi karteczkami i dwoje współpracowników przy długim stole

Klasyfikacja danych: od etykiety do zabezpieczeń

Mówiąc o klasyfikacji danych, prawie każdy myśli o etykietach na dokumentach. To ostatni krok. To, co leży pod spodem, decyduje, czy etykiety coś znaczą: wiedza, jakie rodzaje informacji masz i gdzie są, kto o nich decyduje i co dany poziom oznacza konkretnie dla przechowywania, dostępu, kopii zapasowych i retencji.

6 min czytania Napisane przez zespół ITproposal
Krótka odpowiedź

Klasyfikuj rodzaje informacji, a nie pojedyncze pliki. Dwadzieścia do trzydziestu rodzajów, każdy z miejscem przechowywania i właścicielem, obejmuje prawie wszystko, co ma firma z sektora MŚP.

Poufność to tylko jedno z trzech pytań. Dostępność i integralność wyznaczają Twoją kopię zapasową i czas odtworzenia, a te zagadnienia zapomina się najczęściej.

Poziom bez tabeli zabezpieczeń to ozdoba. Dla każdego poziomu musi być ustalone, gdzie dane mogą leżeć, kto ma do nich dostęp, jak mogą wychodzić na zewnątrz i kiedy trzeba je usunąć.

Czym jest klasyfikacja danych i dlaczego etykieta to ostatni krok

Klasyfikacja danych to ustalenie, jak mocno chronisz różne rodzaje informacji. Etykieta na dokumencie jest jej widocznym efektem, ale samo ustalenie leży warstwę głębiej: jakie masz informacje, jak źle jest, gdy wyciekną, zmienią się lub znikną, i co dlatego regulujesz dla każdego poziomu.

Większość projektów robi to na odwrót. Najpierw pojawiają się etykiety, potem pytanie, co znaczą. Efekt to organizacja, w której „poufne” stoi na połowie dokumentów, a nikt nie umie powiedzieć, co się wtedy robi inaczej niż przy „wewnętrznym”.

Pracuj więc w tej kolejności: najpierw lista rodzajów informacji, potem dla każdego właściciel i poziom, potem tabela określająca zabezpieczenia dla każdego poziomu, a dopiero na końcu technika, która je wymusza. ISO/IEC 27001 idzie tą samą drogą: załącznik A wymaga inwentaryzacji informacji i związanych z nimi aktywów (5.9) przed klasyfikacją (5.12).

Zacznij od tego, co masz i gdzie to leży

Klasyfikuj rodzaje, a nie pliki. Organizacja ma miliony plików i najwyżej kilkadziesiąt rodzajów informacji: teczki klientów, kadry i płace, oferty i umowy, projekty lub rysunki, księgowość, akta osobowe, sejf z hasłami. Dwadzieścia do trzydziestu rodzajów obejmuje w firmie z sektora MŚP prawie wszystko.

Dla każdego rodzaju wpisz w prostej tabeli:

  • Gdzie leży: system lub miejsce, na przykład program księgowy, witryna SharePoint, skrzynka zarządu albo folder na serwerze plików.
  • Gdzie jeszcze leży: eksport do Excela, załącznik w mailu, kopia w środowisku testowym, kopia zapasowa. Tam kryją się niespodzianki, a kopia zasługuje na taką samą ochronę jak oryginał.
  • Kto widzi to poza organizacją: księgowy, biuro rachunkowe lub kadrowo-płacowe, dostawca zarządzający systemem.

Ta tabela pomaga też w rejestrze czynności przetwarzania: od razu widać, które rodzaje zawierają dane osobowe.

Trzy pytania dla każdego rodzaju: dostępność, integralność, poufność

Kto patrzy tylko na poufność, klasyfikuje połowę. Całość to trzy elementy: dostępność (jak długo wytrzymasz bez tych danych), integralność (jak źle jest, gdy zmienią się niepostrzeżenie) i poufność (jak źle jest, gdy zobaczy je ktoś inny). Dla każdego rodzaju oceń każdą z tych trzech osi jako niską, średnią lub wysoką.

  • Grafik zmian jest prawie niepoufny, ale bez grafiku firma rano stoi: dostępność wysoka.
  • Numery rachunków dostawców nie są tajemnicą, ale zmieniony numer to dokładnie sposób, w jaki działa oszustwo fakturowe: integralność wysoka.
  • Akta osobowe mogą być przez dzień niedostępne, ale nie mogą leżeć na ulicy: poufność wysoka.

Pożytek tkwi w tym, co z tego wynika. Dostępność wyznacza kopię zapasową i czas odtworzenia, integralność decyduje, gdzie logujesz zmiany i wymagasz drugiej pary oczu, a tylko poufność dotyczy etykiet i udostępniania. Klasyfikacja z jedną osią steruje wyłącznie tym ostatnim.

Co znaczy poziom: tabela zabezpieczeń

To dokument, którego brakuje w większości organizacji, a bez niego klasyfikacja danych jest kodem kolorów. Dla każdego poziomu ustal:

  • Gdzie dane mogą leżeć: tylko w zarządzanych systemach czy także na laptopie, w prywatnej chmurze, na pendrive.
  • Kto ma dostęp: wszyscy w organizacji, wskazana grupa albo tylko na wniosek, za zgodą właściciela.
  • Jak mogą wychodzić na zewnątrz: swobodnie, tylko do znanych stron, tylko szyfrowane albo wcale.
  • Jak są zabezpieczone: uwierzytelnianie wieloskładnikowe, szyfrowanie, logowanie, kto je otwiera.
  • Kopia zapasowa i odtwarzanie: jak często, jak daleko wstecz i w jakim czasie da się przywrócić. To wynika z oceny dostępności.
  • Retencja i niszczenie: jak długo i jak dane znikają, także z wycofanych urządzeń.

Niech każda komórka będzie na tyle krótka, żeby dało się ją sprawdzić. „Odpowiednie zabezpieczenie” nie jest środkiem; „tylko w witrynie HR, z uwierzytelnianiem wieloskładnikowym i wyłączonym udostępnianiem poza organizację” jest.

Kto decyduje: właściciel każdego rodzaju informacji

Każdy rodzaj informacji ma właściciela i jest to ktoś z biznesu, a nie z IT. Szef kadr dla akt osobowych, osoba odpowiedzialna za finanse dla księgowości, dyrektor handlowy dla ofert. Ta osoba ustala poziom, zatwierdza dostęp i raz w roku przegląda listę.

IT jest administratorem, a nie właścicielem. Administrator dba o to, żeby zabezpieczenia z tabeli były faktycznie ustawione, i zgłasza, gdy praktyka od nich odbiega. Kto pozwala IT ustalać poziom, dostaje klasyfikację poprawną technicznie i błędną biznesowo: administrator nie wie, która oferta jest wrażliwa.

Ustal też, co się dzieje, gdy właściciel odchodzi. Rodzaj informacji bez właściciela ma po roku uprawnienia, których nikt nie umie uzasadnić.

Przechowywanie, zmiana poziomu i usuwanie

Poziom nie jest na zawsze. Komunikat prasowy jest ściśle poufny do dnia publikacji, a potem publiczny. Oferta jest wrażliwa, dopóki trwają negocjacje, a potem to głównie archiwum. Ustal dla każdego rodzaju, kiedy poziom się zmienia i kto to robi.

I ustal, kiedy dane muszą zniknąć. Częściowo minimalny okres przechowywania wyznacza prawo, na przykład obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej; dla danych osobowych RODO wymaga wręcz, żeby nie trzymać ich dłużej, niż potrzeba. Informacji, której już nie ma, nie da się wykraść, a to najtańszy środek z całej tabeli.

Nie zapomnij przy tym o miejscach poza głównym systemem: kopiach zapasowych z długą retencją, starych skrzynkach pocztowych odchodzących pracowników i wycofywanych urządzeniach. Jak udokumentować to ostatnie, opisujemy na stronie o niszczeniu danych.

Gdzie kończy się nasza praca

Co robimy. Część techniczną: ustalamy, w jakich systemach i kopiach leży każdy rodzaj informacji, przekładamy tabelę zabezpieczeń na ustawienia (uprawnienia, uwierzytelnianie wieloskładnikowe, szyfrowanie, udostępnianie, kopie zapasowe i odtwarzanie) i okresowo pokazujemy, gdzie praktyka odbiega od tabeli. Mamy certyfikat ISO/IEC 27001 i sami pracujemy w ten sposób.

Czego nie robimy. Nie ustalamy, jak wrażliwe są Twoje informacje; decyduje o tym właściciel w Twojej organizacji, a my pomagamy ująć to w tabelę i ustawienia. Nie jesteśmy prawnikiem ani inspektorem ochrony danych: jakie okresy przechowywania obowiązują Cię z mocy prawa i czy coś jest daną szczególnej kategorii, ocenia osoba do tego uprawniona. I nikogo nie certyfikujemy: czy Twoja klasyfikacja spełnia ISO/IEC 27001, stwierdza jednostka certyfikująca.

Najczęstsze pytania

Pytania, które dostajemy w tej sprawie

Pięć, które wracają najczęściej.

Czym jest klasyfikacja danych?

Klasyfikacja danych to ustalenie, jak mocno chronisz różne rodzaje informacji. Dzielisz rodzaje informacji według tego, jak źle jest, gdy wyciekną, zmienią się lub znikną, i dla każdego poziomu ustalasz, co trzeba zrobić technicznie i organizacyjnie. Etykiety na dokumentach są widocznym efektem, a nie początkiem.

Co oznaczają poufność, integralność i dostępność w klasyfikacji?

Dla każdego rodzaju informacji oceniasz wszystkie trzy elementy: jak długo wytrzymasz bez danych, jak źle jest przy niepostrzeżonej zmianie i jak źle, gdy zobaczy je ktoś inny. Dostępność wyznacza kopię zapasową i czas odtworzenia, integralność logowanie i kontrole, a poufność dostęp i udostępnianie.

Kto odpowiada za klasyfikację danych?

Za każdy rodzaj informacji właściciel z biznesu, na przykład szef kadr dla akt osobowych lub osoba odpowiedzialna za finanse dla księgowości. Ustala poziom i zatwierdza dostęp. IT jest administratorem: dba o to, żeby ustalone zabezpieczenia były faktycznie ustawione.

Czy klasyfikacja danych jest obowiązkowa?

RODO nie używa tego słowa, ale wymaga zabezpieczeń odpowiednich do ryzyka, a tego nie uzasadnisz bez wiedzy, które dane są wrażliwe. Kto dąży do ISO/IEC 27001, musi klasyfikować informacje. W pozostałych przypadkach to nie obowiązek, ale sposób, by ustalić, gdzie wydatki na bezpieczeństwo dają najwięcej.

Czy to wy ustalacie, jakie informacje są poufne?

Nie. Jak wrażliwy jest dany rodzaj informacji, decyduje właściciel w Twojej organizacji, a jakie okresy przechowywania obowiązują z mocy prawa, to pytanie prawne. My ustalamy, gdzie informacje leżą, przekładamy ustalenia na ustawienia i pokazujemy, gdzie praktyka odbiega. Nikogo też nie certyfikujemy; robi to jednostka certyfikująca.

Powiązane usługi

Czytaj dalej

Do czego pasuje klasyfikacja danych.

Położymy Twoje rodzaje informacji obok Twoich systemów?

Ustalamy, gdzie leży każdy rodzaj informacji, także kopie, i jakie ustawienia obowiązują dziś. Ty decydujesz, jaki poziom do niego pasuje.

Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce

Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.

Twój adres wykorzystujemy wyłącznie do wysyłki newslettera. Zobacz naszą politykę prywatności.

Kontakt Zadzwoń