Zapytaj o ofertę
Awaria Branże Kariera O nas Blog Kontakt
Analityk w słuchawkach przed ścianą ekranów monitoringu w zaciemnionym pomieszczeniu

Zero Trust: nie produkt, tylko kolejność

Zero Trust sprzedaje się tak, jakby był pudełkiem. Nie jest. To założenie wyjściowe (nie ufaj żadnemu połączeniu ze względu na to, skąd pochodzi), które wprowadza się krok po kroku. Oto jakie kroki i w jakiej kolejności.

9 min czytania Napisane przez zespół ITproposal
Krótka odpowiedź

Zero Trust to jedno zdanie: żadnemu połączeniu nie wolno ufać ze względu na to, skąd pochodzi. Nie dlatego, że przyszło z biura, nie dlatego, że przeszło przez VPN, nie dlatego, że urządzenie było tu także w zeszłym tygodniu.

To nie produkt. Każdy dostawca sprzedaje jakiś, a każdy z nich obejmuje jedną warstwę. Kto kupi pudełko i uzna, że skończył, kupił jedną warstwę, a resztę nie.

Kolejność ma większe znaczenie niż technika. Zacznij od tożsamości, bo to warstwa, na której wykłada się prawie każdy incydent, i ta, którą najtaniej poprawić.

Czym jest Zero Trust i czym nie jest

Stary model był prosty: w sieci wewnętrznej ufano, na zewnątrz nie. Pomiędzy stał firewall, a kto przez niego przeszedł, miał dostęp do wszystkiego. Działało to, dopóki wszyscy siedzieli w biurze, a wszystkie systemy stały w tej samej serwerowni.

Żadne z tych założeń już nie jest prawdziwe. Ludzie pracują wszędzie, systemy stoją u trzech dostawców, a firewall otacza sieć, w której praca już się nie odbywa. Zero Trust jest odpowiedzią na to przesunięcie i sprowadza się do jednej reguły: nie ufaj żadnemu połączeniu ze względu na to, skąd pochodzi. Każde żądanie ocenia się według tego, kto je zgłasza, z jakiego urządzenia i czy w tej chwili to się zgadza.

Czym nie jest: produktem. Zero Trust nie da się kupić, tak samo jak nie da się kupić bezpieczeństwa. Każdy dostawca ma na to pudełko (jeden na tożsamość, drugi na sieć, trzeci na stanowisko pracy) i każde obejmuje część. Kto kupi jedno i uzna, że skończył, uporządkował jedną warstwę, a trzech nie.

I nie jest to wszystko albo nic. Większość organizacji, do których trafiamy, ma już dwa lub trzy elementy na miejscu, choć tak ich nie nazywa. Pytanie nie brzmi, czy zaczynać, tylko od której warstwy.

Zacznij od tożsamości, zawsze

Jeśli jest jedno miejsce, od którego trzeba zacząć, to właśnie to, z dwóch niezależnych powodów.

Pierwszy jest taki, że to warstwa, na której się psuje. W incydentach, które widzimy, wejściem prawie nigdy nie jest techniczna luka w firewallu. Jest nim konto: hasło, które wyciekło gdzie indziej, pracownik, który kliknął w dobrze podrobioną stronę logowania, konto administratora z 2019 roku, którego nigdy nie posprzątano.

Drugi jest taki, że to najtańsza warstwa. Włączenie drugiego składnika nie wymaga inwestycji, tylko wytrwałości. Dostęp warunkowy (kto, z jakiego urządzenia i w jakiej sytuacji może coś zrobić) zwykle jest już w licencji, którą masz.

Co konkretnie powinno stać:

  • Drugi składnik na wszystkim, a na kontach administratorów w pierwszej kolejności. To one są warte zachodu dla atakującego, a nie konto tej jednej koleżanki z księgowości.
  • Dostęp warunkowy. Logowanie z zarządzanego urządzenia powinno pozwalać na więcej niż logowanie z nieznanego laptopa w kraju, w którym nikogo nie masz.
  • Odejście pracownika jako proces. Konto, które żyje dalej, to otwarte drzwi, a te drzwi są osiągalne z zewnątrz. To nie technika, tylko ustalenie z działem kadr.
  • Uprawnienia administratora, które są czasowe. Ktoś jest administratorem, gdy czymś administruje, a nie na stałe dlatego, że trzy lata temu raz musiał.

To, jak urządzamy tę warstwę, opisujemy w części o cyberbezpieczeństwie dla firm.

Potem urządzenie, a dopiero potem sieć

Druga warstwa to urządzenie. Prawidłowe logowanie z urządzenia, o którym nic nie wiesz, nadal jest ryzykiem, bo dane logowania mogły zostać z tego urządzenia ukradzione. To, czego tu chcesz, jest proste do nazwania i trudniejsze do utrzymania: do pracy mają dostęp tylko urządzenia, które znasz i które są zaktualizowane.

To zderza się z praktyką i tak ma być. Zawsze jest ktoś z zewnątrz, kto jutro musi mieć wgląd, i dyrektor z prywatnym telefonem. Odpowiedzią nie jest rozluźnienie reguły, tylko stworzenie drugiej drogi: mniej uprawnień, brak plików lokalnie, wyłącznie w przeglądarce.

Trzecia warstwa to sieć i celowo jest ostatnia. Segmentacja (podział sieci tak, by zainfekowane urządzenie nie sięgało do wszystkiego) jest wartościowa i zarazem wymaga najwięcej pracy. W organizacjach z produkcją lub aparaturą medyczną przesuwa się do przodu, bo w sieci wiszą tam rzeczy, których nie da się aktualizować, więc trzeba je odgrodzić. W organizacji biurowej ten sam wysiłek włożony w warstwę tożsamości daje więcej.

Kolejność tożsamość, urządzenie, sieć nie jest prawem. To po prostu to, co w większości środowisk usuwa najwięcej ryzyka na każdą wydaną złotówkę, i odstępujemy od niej, gdy Twoje środowisko daje ku temu powód. Ale wtedy mówimy, dlaczego.

Co się dzieje z VPN

To pytanie pada w każdej rozmowie, więc oto uczciwa odpowiedź.

VPN nie pasuje do założenia Zero Trust, bo robi dokładnie to, czego już nie chcesz: przenosi kogoś do środka, a w środku się ufa. Kto jest przez VPN, siedzi w sieci i sięga do wszystkiego, co w niej stoi.

Mimo to rzadko zalecamy od razu go wyłączać, i nie wynika to z miękkości. Prawie w każdym środowisku coś na tym VPN wisi i nie jest osiągalne inaczej: stara aplikacja, maszyna, dostawca podłączony w ten sposób. Usunięcie tego to osobny projekt, a do jego końca VPN robi coś, czego potrzebujesz.

Co możesz zrobić od razu, to go zmniejszyć. Kto może z niego korzystać, z jakim drugim składnikiem i dokąd prowadzi: nie do całej sieci, tylko do garstki systemów, o które chodzi. To praca na jedno popołudnie i usuwa większość ryzyka, bez niczego, co by się zepsuło.

Ile kosztuje w niedogodnościach

Kwot na tej stronie nie podajemy. Jest za to druga cena, o której rzadko się mówi i która jest powodem, dla którego wdrożenia utykają.

Zero Trust oznacza, że ludzie częściej muszą coś potwierdzać, że urządzenie niezaktualizowane przestaje działać i że ktoś, kto dawniej sięgał do wszystkiego, już nie sięga. Budzi to opór i ten opór jest zrozumiały: na krótką metę praca staje się bardziej kłopotliwa.

Nie pomaga tłumaczenie, że wymaga tego norma. Pomaga ustawienie reguły tak, by nie dotykała ludzi, którzy pracują normalnie. Drugi składnik pytający raz w tygodniu zamiast przy każdym logowaniu, dostęp warunkowy, który na zarządzanym urządzeniu nie wymaga niczego dodatkowego: to różnica między zabezpieczeniem, które zostaje, a takim, które po trzech tygodniach wyłączają, bo zarząd się zbuntował.

I licz się z listą wyjątków. Zawsze jest, i powinna być spisana, z powodem i datą, a nie istnieć po cichu.

Najczęstsze pytania

O co pytają nas w tej sprawie

Pytania, które najczęściej padają, gdy ten temat leży na stole.

Czy Zero Trust to produkt, który możemy kupić?

Nie, i to nie gra słów. To założenie wyjściowe: żadnemu połączeniu nie wolno ufać ze względu na to, skąd pochodzi. Każdy dostawca sprzedaje do tego jakiś produkt, a każdy z nich obejmuje jedną warstwę: tożsamość, urządzenie, sieć lub aplikację. Kto kupi jeden, uporządkował jedną warstwę. Kupić można technikę, która daje warstwie możliwość działania, i często jest ona już w licencjach, które masz.

Czy w takim razie mamy wyłączyć VPN?

W końcu tak, od razu rzadko. VPN robi dokładnie to, czego Zero Trust chce uniknąć: wprowadza kogoś do środka, a w środku wolno wszystko. Ale w prawie każdym środowisku coś na nim wisi i nie jest osiągalne inaczej, a usunięcie tego to projekt. Od razu można go natomiast zmniejszyć: mniej osób, drugi składnik przed nim i wyjście na potrzebne systemy zamiast na całą sieć. To praca na jedno popołudnie i usuwa większość ryzyka.

Od czego zacząć przy małym zespole?

Od tożsamości, a w tożsamości od kont administratorów. Drugi składnik, uprawnienia czasowe zamiast stałych i lista administratorów, którą ktoś naprawdę aktualizuje. To nie wymaga inwestycji i obejmuje scenariusz, który w praktyce zdarza się najczęściej. Segmentacja sieci jest wartościowa, ale to najwięcej pracy i przy małym zespole rzadko tym trzeba zaczynać.

Czy NIS2 wymaga Zero Trust?

Nie takimi słowami. Wymogi NIS2, wdrażane w Polsce przez przepisy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, dotyczą zarządzania dostępem, zarządzania ryzykiem w łańcuchu dostaw i możliwości wykazania zgodności, a Zero Trust to jeden ze sposobów spełnienia ich, nie jedyny. Audytor chce zobaczyć, że wiesz, kto do czego ma dostęp, i że potrafisz to pokazać. Jeśli warstwa tożsamości jest uporządkowana, dowody wynikają same z administracji, zamiast że ktoś zbiera je po fakcie.

Powiązane usługi

Gdzie to leży w naszej pracy

Usługi, pod które podpada ten temat.

Chcesz wiedzieć, która warstwa u Ciebie jest otwarta?

Warstwę tożsamości da się przejrzeć w pół dnia i zwykle od razu powstaje lista, którą możesz sam odhaczać.

Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce

Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.

Twój adres wykorzystujemy wyłącznie do wysyłki newslettera. Zobacz naszą politykę prywatności.

Kontakt Zadzwoń