
Punkt zgłoszeń podatności: security.txt i responsible disclosure
Prędzej czy później ktoś spoza Twojej organizacji znajdzie lukę w Twojej stronie, portalu klienta albo środowisku poczty. Czy się o tym dowiesz, zależy od jednej rzeczy: czy ta osoba wie, gdzie może to zgłosić? Plik security.txt i krótka polityka responsible disclosure to załatwiają, a kosztują mniej pracy niż pierwsze zgłoszenie, które trafi w złe miejsce.
Plik security.txt w stałym miejscu Twojej domeny mówi badaczowi, gdzie zgłosić podatność. Bez niego zgłoszenie ląduje w skrzynce info@, w mediach społecznościowych albo nigdzie.
Polityka za nim jest krótka: co jest w zakresie, co zgłaszający wolno, a czego nie, w jakim terminie odpowiadasz i co obiecujesz. Przede wszystkim musi działać wewnętrznie: ktoś czyta skrzynkę i wie, kto jest właścicielem systemu.
Płatny program bug bounty ma sens dopiero wtedy, gdy zgłoszenia są szybko i dobrze obsługiwane. Dla większości organizacji wystarczy polityka coordinated vulnerability disclosure.
Dlaczego ktoś chce zgłosić Ci podatność
Większość zgłoszeń nie pochodzi od przestępców, tylko od ludzi, którzy na coś trafili: badacza bezpieczeństwa, studenta, klienta, który zauważył, że w portalu może otworzyć cudzą fakturę, albo współpracownika dostawcy. Chcą to komuś przekazać i szukają adresu. Jeśli niczego nie znajdą, mail idzie na info@ i tydzień leży w dziale sprzedaży albo po jakimś czasie upubliczniają sprawę.
Metoda nazywa się coordinated vulnerability disclosure (CVD); responsible disclosure to starsza nazwa, nadal często używana. Idea jest ta sama: zgłaszający daje Ci czas na załatanie luki, zanim cokolwiek wyjdzie na zewnątrz, a Ty obiecujesz poważnie zareagować. Krajowy zespół CSIRT, który koordynuje zgłoszenia podatności, jest dobrym punktem odniesienia przy pisaniu własnej polityki.
Nie chodzi o to, aby zgłoszenia prowokować. I tak przyjdą. Chodzi o to, abyś to Ty decydował, jak wpływają.
Czym jest security.txt i co powinien zawierać
Security.txt to mały plik tekstowy, który publikujesz pod adresem /.well-known/security.txt swojej domeny. Opisuje go RFC 9116 i robi jedno: badacz albo skaner od razu widzi, gdzie i jak zgłosić podatność. Dla firm nie jest obowiązkowy, ale to miejsce, w którym zgłaszający szuka.
- Contact (wymagane): adres e-mail lub formularz. Użyj wspólnej skrzynki, nigdy adresu jednej osoby, która za rok odejdzie.
- Expires (wymagane): data, po której plik nie jest już uważany za ważny. RFC zaleca nie ustawiać jej dalej niż rok naprzód.
- Policy: link do Twojej polityki ujawniania podatności.
- Preferred-Languages: w jakich językach czytasz zgłoszenia, na przykład pl i en.
- Encryption i Canonical: klucz publiczny do zgłoszeń szyfrowanych oraz adres, pod którym leży oficjalny plik.
Klasyczny błąd to wygasła data. Plik wstawia się raz, pole Expires wygasa i staranny zgłaszający dochodzi do wniosku, że punkt zgłoszeń już nie istnieje. Wpisz datę wygaśnięcia do tego samego kalendarza, co odnowienia certyfikatów. I nie zapomnij o innych domenach: sklep czy portal klienta na osobnej domenie powinien mieć własny plik.
Polityka za nim: pięć ustaleń
Polityka responsible disclosure, do której odsyła security.txt, nie musi być długa. Wystarczy jedna strona z tymi pięcioma elementami:
- Zakres. Które domeny i systemy mogą być przedmiotem zgłoszeń, a które nie. Systemy dostawcy, jak pakiet SaaS, często nie należą do Twojego zakresu; napisz, dokąd zgłaszający może wtedy pójść.
- Zasady dla zgłaszającego. Nie przeglądać ani nie pobierać więcej danych, niż trzeba do wykazania luki, niczego nie zmieniać ani nie usuwać, żadnych ataków paraliżujących usługę, żadnej socjotechniki wobec pracowników i żadnego fizycznego dostępu.
- Terminy. W ciągu ilu dni roboczych zgłaszający dostaje potwierdzenie odbioru, kiedy pierwsza ocena i że publikacja następuje w porozumieniu, po załataniu luki.
- Co obiecujesz. Że nie zgłosisz sprawy organom ścigania, jeśli zgłaszający trzyma się zasad, i że nie przekażesz jego danych bez zgody. Uwaga: taka obietnica wiąże Twoją organizację, a nie prokuraturę.
- Nagroda. Czy coś dajesz, a jeśli tak, to co. To nie jest obowiązek; podziękowanie na stronie jest zwyczajem. Powiedz to z góry, to nie trzeba będzie negocjować później.
Co się dzieje, gdy zgłoszenie wpłynie
Punkt zgłoszeń, którego nikt nie czyta, jest gorszy niż brak punktu: zgłaszający trzymał się zasad i nie słyszy nic. Ustal więc z góry, kto czyta skrzynkę, kto zastępuje w czasie urlopu i jakie są kolejne kroki:
- Potwierdź odbiór, nawet jeśli jeszcze nie wiesz, czy to prawda.
- Odtwórz i oceń wagę. Czy ktoś może tylko coś zobaczyć, czy też zmienić? Czy chodzi o dane osobowe?
- Znajdź właściciela systemu. Często nie jest to Twoje IT, tylko agencja webowa, dostawca SaaS albo firma hostingowa. Zadbaj, aby umowy przewidywały, że podejmą takie zgłoszenie w określonym terminie.
- Sprawdź, czy to naruszenie ochrony danych. Jeśli ktoś naprawdę mógł zobaczyć dane osobowe, może obowiązywać obowiązek zgłoszenia z RODO, w ciągu 72 godzin od wykrycia. Jeśli Twoja organizacja podlega NIS2, dodatkowo może być potrzebne zgłoszenie incydentu.
- Informuj zgłaszającego aż do załatania luki i wspólnie ustal, co zostanie opublikowane.
Okresowe skanowanie podatności znajduje wiele z tego, co znalazłby zgłaszający, wcześniej i w Twoim terminie. Punkt zgłoszeń jest siatką bezpieczeństwa na to, co skan pominie.
Maile, które nie są zgłoszeniem
Kto publikuje security.txt, dostaje też pocztę od ludzi, którzy przepuścili Twoją domenę przez darmowy skaner: brakujący nagłówek, rekord SPF, który mógłby być surowszy, numer wersji w komunikacie błędu. Do tego często dochodzi prośba o nagrodę, czasem z nutą nacisku. W branży nazywa się to beg bounty.
Trzy zasady. Czytaj każde zgłoszenie merytorycznie, bo nawet niechlujny mail może zawierać coś prawdziwego. Odpowiadaj według polityki, tym samym tekstem dla wszystkich: podziękowanie, ocena i odesłanie do tego, co nagradzasz, a co nie. I nigdy nie płać pod presją poza polityką: wtedy zamówiłeś już kolejną prośbę.
Ustalenie bez nagrody nadal może być słuszne. Wtedy po prostu to napraw.
Bug bounty: dopiero gdy reszta działa
Program bug bounty idzie krok dalej: aktywnie zapraszasz badaczy do szukania i płacisz za każde ważne znalezisko, zwykle przez wyspecjalizowaną platformę, która weryfikuje zgłaszających i robi pierwszą selekcję. To daje więcej zgłoszeń, i tu pojawia się pytanie: czy potrafisz je obsłużyć?
Bug bounty ma sens dla organizacji z własną aplikacją webową lub produktem, stałym zespołem naprawiającym luki i działającym już procesem CVD. Dla większości organizacji bez własnego oprogramowania jest na to za wcześnie: systemy należą do dostawców, a każde znalezisko musi wtedy rozwiązać on. Zacznij tam od security.txt, polityki i okresowego testu penetracyjnego.
Dwie zmiany sprawiają, że temat jest istotniejszy także dla tych, którzy niczego nie płacą. NIS2 daje krajowym zespołom CSIRT rolę koordynatora zgłoszeń podatności, a Cyber Resilience Act zobowiązuje producentów produktów z elementami cyfrowymi do polityki zgłaszania i obsługi podatności. Szerzej o tym w stronie o NIS2 dla firm.
Gdzie kończy się nasza praca
Co robimy. Umieszczamy security.txt na Twoich domenach i pilnujemy daty wygaśnięcia, konfigurujemy wspólną skrzynkę zgłoszeń i pomagamy w selekcji zgłoszeń dotyczących systemów, którymi zarządzamy: odtworzenie, ocena wagi, naprawa albo przekazanie dostawcy, który jest właścicielem systemu. Mamy certyfikat ISO/IEC 27001 i własny proces obsługi podatności.
Czego nie robimy. Nie jesteśmy prawnikami i nie redagujemy prawnego tekstu Twojej polityki; to, co obiecujesz zgłaszającemu, daj do sprawdzenia. Nie prowadzimy platformy bug bounty, nie wypłacamy nagród w Twoim imieniu i nie jesteśmy zespołem CSIRT. Luki w oprogramowaniu strony trzeciej nie naprawiamy w tym oprogramowaniu: robi to dostawca, a my dbamy, aby o niej wiedział.
Pytania, które dostajemy najczęściej
Pięć, które wracają najczęściej.
Czym jest security.txt?
To plik tekstowy pod adresem /.well-known/security.txt Twojej domeny, opisany w RFC 9116. Mówi badaczom, gdzie i jak zgłosić podatność. Wymagane są adres kontaktowy i data wygaśnięcia; warto dodać link do polityki ujawniania i języki, w których czytasz zgłoszenia.
Czy security.txt jest obowiązkowy?
Dla firm nie. Mimo braku obowiązku to pierwsze miejsce, w którym zgłaszający szuka, więc zapobiega temu, aby zgłoszenie trafiło w złe miejsce.
Jaka jest różnica między responsible disclosure a bug bounty?
Responsible disclosure, dziś często nazywane coordinated vulnerability disclosure, to ustalenie, jak znaleziona luka jest zgłaszana i obsługiwana. Bug bounty to program, w którym aktywnie zapraszasz badaczy i nagradzasz każde ważne znalezisko. Pierwszego potrzebuje każda organizacja, drugiego tylko ta, która potrafi też obsłużyć zgłoszenia.
Czy trzeba zapłacić osobie, która zgłosiła podatność?
Nie, chyba że obiecuje to Twoja polityka. Podziękowanie albo wzmianka na stronie z podziękowaniami to zwyczaj. Zapisz w polityce z góry, co nagradzasz, a co nie, i nigdy nie płać pod presją poza tą polityką.
Czy możecie prawnie napisać naszą politykę ujawniania podatności?
Nie. Nie jesteśmy prawnikami. Umieszczamy security.txt, konfigurujemy skrzynkę zgłoszeń i pomagamy w technicznej obsłudze zgłoszeń dotyczących systemów, którymi zarządzamy. Prawne sformułowanie, na przykład co obiecujesz zgłaszającemu, daj do sprawdzenia prawnikowi.
Czytaj dalej
Z czym łączy się punkt zgłoszeń.
Uruchomimy Twój punkt zgłoszeń jeszcze dziś?
Umieścimy security.txt na Twoich domenach, skonfigurujemy skrzynkę zgłoszeń i ustalimy, kto co robi, gdy wpłynie zgłoszenie. Prawną część polityki zostawiamy Twojemu prawnikowi.
Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce
Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.