Zapytaj o ofertę
Awaria Branże Kariera O nas Blog Kontakt
Technik pracujący przy okablowaniu wewnątrz szafy serwerowej

Hardening: ustawienia domyślne, które zamykasz najpierw

Hardening to zamykanie wszystkiego, co system domyślnie zostawia otwarte, a czego nie używasz. Producenci dostarczają urządzenia i oprogramowanie tak, żeby od razu działały, a nie tak, żeby były bezpieczne. Ten tekst podaje kolejność: co zamknąć najpierw, na jakiej liście się oprzeć i jak zadbać, żeby za rok nie było znów otwarte.

6 min czytania Napisane przez zespół ITproposal
Krótka odpowiedź

Hardening nie naprawia błędów w oprogramowaniu, od tego są aktualizacje. Usuwa to, co domyślnie jest włączone i niepotrzebne: hasła, których nigdy nie zmieniono, stare protokoły, uprawnienia administratora i otwarte porty.

Nie musisz sam wymyślać listy. CIS Benchmarks i bazowe konfiguracje bezpieczeństwa Microsoftu to gotowe punkty startowe; zacznij od poziomu podstawowego i zapisz, gdzie od niego odstępujesz.

Bycie zahartowanym to stan, a nie projekt. Bez polityki, która wymusza i mierzy ustawienia, środowisko w kilka miesięcy wraca do ustawień domyślnych.

Czym jest hardening, a czym nie

Hardening oznacza zmniejszanie powierzchni ataku systemu: wyłączasz to, co niepotrzebne, zamykasz to, co domyślnie otwarte, i wymuszasz to, co domyślnie opcjonalne. Dotyczy laptopów i serwerów, ale tak samo przełączników, drukarek, NAS-a w szafce i środowiska Microsoft 365.

To coś innego niż patchowanie. Aktualizacja naprawia błąd w kodzie producenta. Hardening dotyczy konfiguracji: w pełni zaktualizowany serwer z kontem administratora bez polityki haseł i otwartym portem RDP jest aktualny, a mimo to podatny. Potrzebujesz jednego i drugiego, a wymagają innej pracy: patchowanie to rytm, hardening to decyzja, którą podejmujesz raz dobrze, a potem pilnujesz.

Powód, dla którego ustawienia domyślne nie wystarczą, jest prosty. Producent nie wie, jak używasz urządzenia, więc ustawia je tak, żeby w jak największej liczbie sytuacji działało bez skarg. To oznacza: stare protokoły włączone dla zgodności, szerokie uprawnienia, żeby instalacje się nie zawieszały, i interfejs zarządzania dostępny z każdej sieci.

Ustawienia domyślne, które zamykasz najpierw

Nie każde ustawienie waży tyle samo. Te sześć daje w środowisku małej i średniej firmy najwięcej przy najmniejszej pracy, a znajdziesz je inwentaryzacją na jedno popołudnie.

  • Domyślne hasła na urządzeniach. Przełączniki, access pointy, drukarki, kamery, NAS i karta zarządzania serwera. Często nadal mają to, co stoi w instrukcji, a instrukcja leży w internecie.
  • Lokalne uprawnienia administratora dla użytkowników. Kto jest administratorem na własnym laptopie, instaluje też to, co przynosi mail phishingowy. Odbierz je i daj drogę do oprogramowania, którego ludzie naprawdę potrzebują.
  • To samo lokalne hasło administratora na każdym laptopie. Jedno wyciekłe hasło otwiera wtedy wszystkie urządzenia. Windows LAPS, dziś wbudowany w Windows, nadaje każdemu urządzeniu własne hasło, które okresowo się zmienia.
  • Stare protokoły. SMBv1, NTLMv1, LLMNR i rozpoznawanie nazw NetBIOS oraz TLS 1.0 i 1.1. Często są nadal włączone, bo nikt ich nie wyłączył, a nie dlatego, że coś ich potrzebuje.
  • Zarządzanie z internetu. RDP otwarte wprost na zewnątrz, strona zarządzania firewallem dostępna z zewnątrz, NAS z przekierowaniem portu. Zarządzanie powinno iść przez VPN lub platformę zarządzania.
  • Makra i pliki wykonywalne z poczty i pobrań. Microsoft domyślnie blokuje dziś makra w plikach z internetu, ale można to cofnąć polityką, a starsze wersje Office tego nie robią. Sprawdź, co faktycznie obowiązuje u Ciebie.

Stanowisko, serwer, sieć i chmura: każde ma własną listę

Hardening staje się przejrzysty, gdy patrzysz na niego warstwami. W każdej jest kilka ustawień, które liczą się najbardziej.

  • Stanowisko pracy: włączone szyfrowanie dysku, włączona zapora systemu operacyjnego, której użytkownik nie może wyłączyć, blokada ekranu po krótkiej bezczynności oraz reguły Microsoft Defender blokujące popularne techniki ataku (attack surface reduction).
  • Serwer: tylko role i usługi, które serwer naprawdę pełni, bez przeglądarki i poczty na samym serwerze, oraz zarządzanie z osobnych kont administracyjnych, nieużywanych do codziennej pracy.
  • Sieć: interfejsy zarządzania dostępne tylko z osobnej sieci zarządzania, wyłączony Telnet i nieszyfrowane zarządzanie przez HTTP, SNMP w wersji 3 albo wcale oraz wyłączone nieużywane porty przełączników.
  • Microsoft 365 i chmura: wyłączone przestarzałe protokoły logowania, włączony dziennik audytu i świadome ustawienie udostępniania osobom z zewnątrz zamiast domyślnego.

Zacznij od warstwy, w której jest najwięcej urządzeń i w której użytkownicy wnoszą najwięcej ryzyka. Prawie w każdej organizacji jest to stanowisko pracy.

Wybierz bazę konfiguracji zamiast wymyślać własną

Nie musisz sam ustalać, które z tysięcy ustawień Windows mają znaczenie. Są na to gotowe listy, lepiej uzasadnione niż to, co wymyśli sama organizacja.

  • CIS Benchmarks. Bezpłatne wytyczne konfiguracji Center for Internet Security, osobno dla systemów operacyjnych, aplikacji i platform sieciowych. Mają dwa poziomy: Level 1 to podstawa, która rzadko cokolwiek psuje, Level 2 jest surowszy i przeznaczony dla środowisk, gdzie warto.
  • Microsoft Security Baselines. Zalecane ustawienia samego Microsoftu dla Windows, Edge i Microsoft 365, dostępne także jako gotowe bazowe profile zabezpieczeń w Intune.
  • Czego wymagają przepisy i klienci. NIS2 wymienia podstawowe praktyki cyberhigieny wśród środków, a baza konfiguracji nie jest tu formalnym wymogiem, ale jest najbardziej konkretnym dowodem, że ta higiena jest uporządkowana.

Reguła decyzyjna: wybierz jedną bazę na platformę, zacznij od poziomu podstawowego i zapisz, gdzie od niej odstępujesz. Mieszanie dwóch list daje ustawienia, które sobie przeczą.

Kolejność: inwentaryzacja, testy, wdrożenie

Hardening rzadko psuje się na samym ustawieniu, a często na kolejności. Wyłączenie starego protokołu na wszystkich urządzeniach naraz to najszybszy sposób, żeby się dowiedzieć, od którego skanera, programu księgowego czy maszyny na hali to zależało.

  • Najpierw zrób inwentaryzację. Jakie są urządzenia, co na nich działa i co z czym rozmawia. Bez tej listy nie wiesz, czego dotykasz.
  • Mierz, zanim wymusisz. Wiele ustawień możesz najpierw włączyć w trybie audytu: system loguje, co zostałoby zablokowane, nie blokując. Kilka tygodni logów mówi więcej niż zebranie.
  • Wdrażaj w kręgach. Najpierw sam dział IT, potem reprezentatywna grupa pilotażowa, potem reszta. Te same kręgi, które stosujesz przy aktualizacjach, sprawdzają się tutaj.
  • Zapisz, co zrobiono. Jaka baza, jaka wersja, jakie odstępstwa i dlaczego. Przy następnym audycie, ubezpieczeniu cyber albo zmianie dostawcy to dokument, o który zapyta każdy.

Wyjątki to właściwa praca

Żadne środowisko nie spełnia bazy bez odstępstw. Zawsze znajdzie się stara aplikacja, która potrzebuje SMBv1, maszyna produkcyjna, której nie wolno restartować, albo dostawca, który musi logować się zdalnie. To nie jest problem. Problemem jest wyjątek, którego nikt nie umie uzasadnić.

Każdemu wyjątkowi nadaj cztery rzeczy: powód, właściciela, datę końcową i środek kompensujący. Maszynę, która potrzebuje starego protokołu, umieszczasz we własnym segmencie sieci, zamiast włączać protokół wszędzie. Wyjątek bez daty końcowej po roku staje się standardem.

Pytanie, które zadajesz przy każdym wyjątku: czy dotyczy to tego jednego systemu, czy otwieramy dla wszystkich, bo tak jest łatwiej? To drugie jest źródłem większości luk.

Jak pozostać zahartowanym: zapobiegaj dryfowi

Środowisko, które dziś spełnia bazę, za pół roku nie będzie jej spełniać samo z siebie. Ktoś tymczasowo coś otwiera, żeby rozwiązać problem, nowy laptop wychodzi z pudełka z ustawieniami fabrycznymi, duża aktualizacja Windows dodaje ustawienia. To się nazywa dryf konfiguracji.

Dryfowi zapobiegasz, wymuszając ustawienia, a nie ustawiając je raz. Przez Intune lub zasady grupy baza jest stosowana ciągle od nowa, a nowe urządzenie dostaje ją przy pierwszym logowaniu. Działa to dobrze tylko wtedy, gdy stanowiska są ujednolicone; jak to ogarnąć, opisujemy na stronie o zarządzaniu stanowiskami pracy.

Do tego mierz: raport pokazujący dla każdego urządzenia, czy spełnia bazę, oraz stała kontrola po każdej dużej aktualizacji i każdej nowej wersji bazy. W sprzęcie sieciowym, którego Intune nie obejmuje, minimum to okresowe porównanie konfiguracji z zapisanym wzorcem.

Gdzie kończy się nasza praca

Co robimy. Na systemach, którymi zarządzamy, wybieramy z Tobą bazę, wdrażamy ją etapami, prowadzimy rejestr wyjątków i wymuszamy ustawienia, z raportem pokazującym, na czym stoi każde urządzenie. Dotyczy to stanowisk pracy, serwerów, sprzętu sieciowego i Microsoft 365.

Czego nie robimy. Nie jesteśmy audytorem i nikogo nie certyfikujemy: raport, że Twoje środowisko spełnia CIS Benchmark, to pomiar, a nie certyfikat ani ocena, czy spełniasz NIS2 lub inną normę. Taką ocenę wydaje wykwalifikowany audytor. Nie hartujemy też od środka aplikacji stron trzecich: konfiguracja Twojego ERP, oprogramowania kasowego czy pakietu branżowego należy do ich dostawcy, a z nim ustalamy, co można zrobić na systemie pod spodem.

Najczęstsze pytania

Pytania, które dostajemy w tej sprawie

Pięć, które wracają najczęściej.

Czym jest hardening?

Hardening to zmniejszanie powierzchni ataku systemu przez wyłączenie tego, co niepotrzebne, i zamknięcie tego, co domyślnie otwarte. Chodzi o domyślne hasła, lokalne uprawnienia administratora, stare protokoły i zarządzanie dostępne z internetu. Dotyczy stanowisk pracy, serwerów, sprzętu sieciowego i środowisk chmurowych.

Czym różni się hardening od patchowania?

Poprawka naprawia błąd w oprogramowaniu producenta. Hardening dotyczy konfiguracji: jakie funkcje są włączone, kto ma jakie uprawnienia i co jest dostępne. W pełni zaktualizowany system ze złymi ustawieniami pozostaje podatny, więc potrzebujesz jednego i drugiego.

Czym są CIS Benchmarks?

CIS Benchmarks to bezpłatne wytyczne konfiguracji Center for Internet Security dla systemów operacyjnych, aplikacji i platform sieciowych. Mają poziom podstawowy (Level 1), który rzadko cokolwiek psuje, i surowszy (Level 2). Są dobrym punktem startowym, jeśli nie chcesz sam decydować, które ustawienia mają znaczenie.

Czy hardening może zepsuć oprogramowanie?

Tak, dlatego wdraża się go etapami. Wiele ustawień można najpierw włączyć w trybie audytu, żeby zobaczyć, co zostałoby zablokowane. Potem idzie grupa pilotażowa, a dopiero na końcu reszta. To, co naprawdę potrzebuje starego ustawienia, dostaje zapisany wyjątek z datą końcową i w razie potrzeby trafia do osobnego segmentu sieci.

Czy możecie poświadczyć, że nasze systemy są zahartowane?

Nie. Nie jesteśmy audytorem i nikogo nie certyfikujemy. Możemy mierzyć i raportować, czy systemy spełniają wybraną bazę i jakie obowiązują wyjątki. Formalną ocenę względem normy lub wymogu prawnego wydaje wykwalifikowany audytor.

Powiązane usługi

Czytaj dalej

Do czego pasuje hardening.

Chcesz wiedzieć, co u Ciebie nadal stoi na ustawieniach domyślnych?

Przechodzimy przez Twoje stanowiska, serwery i sprzęt sieciowy według bazy konfiguracji i pokazujemy, które ustawienia zamknąć najpierw oraz co przy tym może przestać działać.

Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce

Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.

Twój adres wykorzystujemy wyłącznie do wysyłki newslettera. Zobacz naszą politykę prywatności.

Kontakt Zadzwoń