
Zarządzanie urządzeniami, które nie są Twoje: BYOD w praktyce
Prawie każda organizacja ma BYOD, niezależnie od tego, czy istnieje polityka BYOD. Gdy tylko ktoś doda służbową skrzynkę do własnego telefonu, dane firmy są na urządzeniu, które nie należy do Ciebie, do którego nie możesz zajrzeć i z którego nie możesz nic usunąć bez wcześniejszej rozmowy. To jest bring your own device, czy tak to nazywasz, czy nie.
Prawie każda organizacja ma już BYOD; jedyne pytanie, czy to rozwiązanie wybrano świadomie, czy powstało samo.
Zarządzaj danymi, a nie urządzeniem: polityka na poziomie aplikacji trzyma dane pod kontrolą i zostawia sam telefon w spokoju.
Miarą całego rozwiązania jest to, co dzieje się ostatniego dnia pracy pracownika.
Dwa sposoby, żeby to zepsuć
Pytanie nie brzmi, czy na to pozwalasz. W większości organizacji ta decyzja zapadła nieformalnie wiele lat temu. Pytanie brzmi, czy rozwiązanie wybrano świadomie, czy rozwinęło się samo.
Organizacje zwykle lądują w jednym z dwóch niefortunnych miejsc.
Pełne zarządzanie prywatnymi urządzeniami. IT rejestruje telefon w tej samej platformie zarządzania co firmowe laptopy, z tą samą polityką. Technicznie jest to schludne, a w praktyce się zacina. Ludzie mają o to żal, niektórzy odmawiają, a ci, którzy się zgodzą, odkrywają, że wyczyszczenie urządzenia zabiera też ich własne zdjęcia. Zgodność spada, pojawiają się obejścia i widzisz mniej niż przedtem.
Zupełnie nic. Kto chce mieć pocztę w telefonie, po prostu ją sobie ustawia, bez żadnych warunków. Nie ma przeglądu, nie ma sposobu na cofnięcie dostępu, gdy ktoś odchodzi, i nie ma odpowiedzi, gdy klient pyta, jak chronisz dane firmy na urządzeniach mobilnych.
Sensowne stanowisko leży pomiędzy i wynika z jednego innego spojrzenia: zarządzaj danymi, nie urządzeniem.
Zarządzaj danymi, nie urządzeniem
Nowoczesne platformy pozwalają stosować politykę do aplikacji i danych w niej, a nie do całego telefonu. Firmowa aplikacja pocztowa może wymagać kodu PIN, blokować kopiowanie i wklejanie do prywatnych aplikacji, nie dopuszczać do zapisu załączników w pamięci lokalnej i być usuwana z urządzenia niezależnie od wszystkiego innego.
Pracownik zachowuje swój telefon. Ty zachowujesz kontrolę nad swoimi danymi. Gdy ktoś odchodzi, usuwasz firmowy kontener, a zdjęcia zostają nietknięte.
To rozróżnienie ma znaczenie prawne tak samo jak praktyczne. Żądanie uprawnień administracyjnych do prywatnej własności pracownika rodzi pytania o prywatność i proporcjonalność, a polityka na poziomie aplikacji w dużej mierze je omija. To także znacznie łatwiejsza rozmowa.
Określ, do czego BYOD ma dostęp
Nie każdy system musi być dostępny na prywatnym urządzeniu. Podziel swoje systemy na trzy grupy i zapisz wynik:
Dobrze na BYOD. Poczta, kalendarz, komunikator, intranet. Dużo wygody, średnia wrażliwość i dobrze zabezpieczone środkami na poziomie aplikacji.
Tylko pod warunkami. Przechowywanie dokumentów, CRM, aplikacje firmowe. Dostępne, ale tylko przez zarządzane aplikacje z wymuszoną polityką kontenera i tylko na urządzeniu spełniającym minimalne wymagania.
Tylko na urządzeniach firmowych. Konsole administracyjne, systemy finansowe, wszystko, gdzie włamanie boli najbardziej. Nie rób tu wyjątku dla wygody; dostęp administracyjny z niezarządzanego prywatnego telefonu niweczy wiele innych działań.
Minimalne wymagania, które warto postawić
Nawet w najlżejszym rozwiązaniu kilka warunków jest rozsądnych, a wymusza się je polityką aplikacji, a nie zarządzaniem urządzeniem:
- Blokada ekranu na urządzeniu
- System operacyjny, który nadal dostaje aktualizacje bezpieczeństwa
- Brak jailbreaka i roota
- Kod PIN lub biometria na kontenerze z aplikacjami firmowymi
- Możliwość zdalnego usunięcia firmowego kontenera przez organizację
Ostatni punkt powinien znaleźć się w polityce wprost, zwykłym językiem, żeby nikogo później nie zaskoczył.
Zapisz, co możesz zobaczyć, a czego nie
To część, która decyduje, czy ludzie ufają rozwiązaniu. Większość oporu wobec BYOD bierze się z uzasadnionego podejrzenia, że organizacja widzi więcej, niż mówi.
Zapisz na papierze językiem zrozumiałym dla kogoś bez wiedzy technicznej: co organizacja może zobaczyć (zwykle model urządzenia, wersję systemu operacyjnego oraz to, czy kontener firmowy jest obecny i spełnia wymagania), czego zobaczyć nie może (prywatne aplikacje, zdjęcia, wiadomości, historię przeglądania, lokalizację) i co się dzieje, gdy ktoś odchodzi albo zgubi urządzenie.
Jedna kartka A4, która mówi to jasno, usuwa większość zastrzeżeń. I zmusza do sprawdzenia, czy to, co obiecujesz, zgadza się z konfiguracją, którą wdrożyłeś.
Rozmowa o kosztach
BYOD często przedstawia się jako oszczędność. Częściowo nią jest, a częściowo nie. Oszczędzasz na sprzęcie. Wydajesz na licencje platformy zarządzania, na wsparcie dla większej liczby typów urządzeń i wersji systemów oraz na zgłoszenia związane z ludźmi używającymi urządzeń, których nie wybrałeś.
Jest też strona rozsądku. Jeśli własny telefon jest naprawdę potrzebny do pracy, niektóre organizacje dokładają się do urządzenia albo abonamentu. To decyzja polityczna, a nie techniczna, ale warto ją podjąć świadomie, a nie przez zaniechanie.
Odejście pracownika to prawdziwy test
Miarą rozwiązania BYOD jest to, co dzieje się ostatniego dnia pracy. Jeśli jednym działaniem potrafisz zdjąć dane firmy z prywatnego telefonu, potwierdzić, że się udało, i zostawić wszystko, co osobiste, to rozwiązanie działa.
Jeśli uczciwa odpowiedź brzmi „prosimy, żeby usunęli aplikację”, to nie masz BYOD. Masz dane na urządzeniach, z którymi nie łączy Cię żadna więź, i to właśnie sytuacja, której polityka miała zapobiec.
Zacznij od tego, gdzie jesteś
Jeśli BYOD w Twojej organizacji jest teraz uregulowany nieformalnie, nie potrzebujesz projektu, żeby to naprawić. Trzy kroki pokonują większą część drogi:
- Ustal, które prywatne urządzenia pobierają dziś pocztę firmową. Wie to Twój dostawca tożsamości.
- Włącz zabezpieczenia na poziomie aplikacji dla aplikacji firmowych i daj ludziom datę, do której mają się dostosować.
- Napisz politykę na jednej kartce A4, razem z tym, co możesz, a czego nie możesz zobaczyć, i wyślij ją wszystkim.
To tydzień pracy, a nie kwartał. W zamian dostajesz różnicę między rozwiązaniem, które wybrałeś, a takim, które po prostu Ci się przytrafiło.
Pytania, które słyszymy najczęściej
Te, które padają najczęściej, gdy temat trafia na stół.
Czy możemy wymagać od pracowników, żeby używali własnego telefonu do pracy?
To najpierw pytanie z zakresu prawa pracy, a dopiero potem techniczne, i odpowiedź zależy od kraju oraz umowy. Tam, gdzie własne urządzenie jest naprawdę potrzebne do pracy, niektóre organizacje dokładają się do kosztów. Podejmij tę decyzję świadomie, a nie przez zaniechanie.
Czy możemy wyczyścić czyjś prywatny telefon?
Nie powinno być takiej potrzeby. Przy zarządzaniu na poziomie aplikacji usuwasz firmowy kontener, a wszystko, co osobiste, zostaje nietknięte, i do takiego rozwiązania warto dążyć. Pełne wyczyszczenie prywatnej własności to miejsce, w którym zaczynają się konflikty.
A co z ludźmi, którzy odmawiają instalowania czegokolwiek?
Daj im drogę, która tego nie wymaga: dostęp tylko przez przeglądarkę albo urządzenie firmowe do stanowisk, które naprawdę muszą być mobilne. Odmowa zwykle dotyczy zaufania, a nie aplikacji, i dlatego warto zapisać, co możesz, a czego nie możesz zobaczyć.
Czy BYOD naprawdę oszczędza pieniądze?
Częściowo. Oszczędzasz na sprzęcie, a wydajesz na licencje zarządzania, na wsparcie dla większej liczby typów urządzeń i na zgłoszenia związane ze sprzętem, którego nie wybrałeś. To wymiana, a nie oszczędność.
Pod co to u nas podpada
Usługi, do których należy ten temat.
Wiesz, które prywatne telefony pobierają Twoją pocztę firmową?
Twój dostawca tożsamości już to wie. My robimy z tego listę oraz politykę na jednej kartce A4, w której stoi, co możesz, a czego nie możesz zobaczyć. Około tygodnia, z czego większość to czekanie, aż wszyscy się dostosują.
Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce
Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.