Zapytaj o ofertę
Awaria Branże Kariera O nas Blog Kontakt
Zbliżenie dwóch monitorów z wierszami logów i kolorowym wyjściem terminala

Zarządzanie podatnościami: od raportu ze skanu do naprawionego znaleziska

Zarządzanie podatnościami to nie skan, tylko wszystko, co dzieje się po nim: kto dostaje znalezisko, co idzie pierwsze, kiedy jest załatwione i jak pokazać, że jest załatwione. W większości organizacji skaner działa bez zarzutu, a raport leży. Oto kolejność, która zamienia listę podatności w program, który da się utrzymać.

6 min czytania Napisane przez zespół ITproposal
Krótka odpowiedź

Skaner produkuje znaleziska; zarządzanie podatnościami dba o to, żeby każde znalezisko dostało właściciela, termin i sprawdzenie po fakcie.

Nie ustalaj priorytetów wyłącznie według CVSS. O kolejności decydują: czy luka jest wykorzystywana, czy system jest dostępny z internetu i jak bardzo jest ważny.

Wyjątek to decyzja właściciela systemu, z uzasadnieniem, tymczasowym zabezpieczeniem i datą wygaśnięcia. Bez daty wygaśnięcia to zapomniane znalezisko.

Zarządzanie podatnościami zaczyna się po raporcie ze skanu

Skan podatności mówi, co jest otwarte. Zarządzanie podatnościami to pytanie, co z tym robisz, a to pytanie wraca co tydzień, bo co tydzień publikowane są nowe podatności i zmienia się też Twoje środowisko. Dwustuwierszowy raport, który ląduje w folderze, to nie bezpieczeństwo, tylko archiwum.

Proces ma sześć kroków i działa dopiero wtedy, gdy wszystkie sześć jest zapisanych:

  • Wiedz, co masz: inwentarz, w którym każdy system ma właściciela.
  • Zbieraj znaleziska: ze skanera, ale także z innych źródeł, w jednej liście.
  • Ustal priorytety: według wagi, wykorzystywania, ekspozycji i znaczenia systemu.
  • Przypisz: właściciela i termin do każdego znaleziska.
  • Napraw, złagodź lub zaakceptuj: ostatnie tylko z decyzją.
  • Zweryfikuj i raportuj: zeskanuj ponownie i pokaż, jak idzie.

Krok, w którym większość organizacji się zatrzymuje, to czwarty. Skaner działa, wszyscy widzą listę i nikt nie czuje się właścicielem linii 47.

Bez inwentarza nie wiesz, czego brakuje

Skaner widzi tylko to, do czego dotrze. Laptop, który od trzech tygodni jest w czyimś domu, usługa w chmurze, którą dział założył na własną rękę, albo serwer w segmencie sieci spoza zakresu nie pojawią się w żadnym raporcie. Pierwsze, co robi dojrzały program, to uwidocznienie różnicy między tym, co według Ciebie masz, a tym, co znajduje skan.

Zapisz dla każdego systemu co najmniej cztery rzeczy:

  • Właściciel: kto o systemie decyduje, a nie tylko kto technicznie się nim opiekuje.
  • Znaczenie: co staje, gdy system padnie lub wycieknie. Wystarczy prosta skala: wysokie, średnie, niskie.
  • Ekspozycja: czy jest w internecie, tylko w sieci wewnętrznej, czy w wydzielonej części?
  • Kto może go aktualizować: Ty, Twój partner IT czy producent. Dla drukarek, kamer, kas oraz sprzętu medycznego lub przemysłowego często jest to producent, a to decyduje o tym, jak szybko cokolwiek może się wydarzyć.

Połącz skan sieci z agentami na stacjach. Skan sieci znajduje nieznane urządzenia; agent widzi laptopa także wtedy, gdy nie ma go w biurze.

Skąd biorą się znaleziska

Skaner to największe źródło, ale nie jedyne. Działający proces wkłada wszystko do jednej listy, żeby ta sama podatność nie pojawiała się trzy razy z trzema różnymi właścicielami:

  • Skaner podatności, wewnętrzny i zewnętrzny.
  • Oprogramowanie ochrony stacji, bo wiele produktów EDR zgłasza też brakujące aktualizacje i podatne oprogramowanie.
  • Biuletyny bezpieczeństwa od producentów i od organów krajowych, które publikują ostrzeżenia o aktywnie wykorzystywanych podatnościach.
  • Raporty z testów penetracyjnych i ustalenia audytów. Znajdują to, czego skaner nie widzi, na przykład zbyt szerokie uprawnienia albo błędy we własnej aplikacji.
  • Zgłoszenia z zewnątrz, od klienta lub badacza, który coś znalazł. Zadbaj o adres, na który to trafia, i o osobę, która to czyta.

Celem nie jest najdłuższa lista, tylko jedna lista. Deduplikuj według systemu i podatności, nie według źródła.

Priorytety: wynik CVSS to początek, nie kolejność

Każda podatność dostaje wynik CVSS od 0 do 10 i kusi, żeby zacząć od góry. Działa to kiepsko: pierwszy skan często zwraca dziesiątki krytycznych linii, a wynik mówi, jak źle może być technicznie, a nie jak prawdopodobne jest, że ktoś użyje luki przeciwko Tobie. Cztery pytania wyostrzają kolejność:

  • Czy jest wykorzystywana? Amerykańska agencja CISA prowadzi publiczny katalog znanych wykorzystywanych podatności (KEV), a EPSS od FIRST szacuje prawdopodobieństwo wykorzystania danej podatności. Jeśli luka jest w tym katalogu, idzie pierwsza.
  • Czy system jest osiągalny z zewnątrz? Krytyczna luka w bramie VPN lub na serwerze WWW to coś innego niż ta sama luka na maszynie działającej tylko wewnętrznie.
  • Jak ważny jest system? Finanse lub domena przed serwerem testowym.
  • Czy działa już inne zabezpieczenie? Wyłączona lub osłonięta usługa obniża ryzyko, nawet jeśli oprogramowanie nie zostało jeszcze zaktualizowane.

Przełóż to na niewielką liczbę klas, na przykład cztery, i do każdej przypisz termin. Wtedy nikt nie musi się spierać linia po linii: o kolejności decyduje klasa. Dla organizacji w Wielkiej Brytanii z Cyber Essentials schemat sam ustala jeden z takich terminów: aktualizacje wysokie i krytyczne w ciągu 14 dni od wydania.

Każde znalezisko ma właściciela i termin

Znalezisko bez nazwiska obok nie zostanie naprawione. Ustal więc, kto odpowiada za jaki rodzaj systemu: stacje robocze dział utrzymania IT, aplikację biznesową jej właściciel i dostawca oprogramowania, urządzenie sieciowe ten, kto prowadzi sieć. Zakładaj zgłoszenie na znalezisko lub na grupę znalezisk, żeby postęp był w tym samym systemie co reszta pracy.

Łatanie to jeden ze sposobów naprawy, nie jedyny. Czasem wystarczy zmiana konfiguracji; czasem wyłączasz usługę, dodajesz regułę zapory albo wymieniasz urządzenie. Samo wdrażanie aktualizacji, z pierścieniami i oknami serwisowymi, to osobny temat; zarządzanie podatnościami jest warstwą nad nim, która decyduje, co idzie pierwsze, i sprawdza, czy zadziałało.

Ustal terminy dla klas raz, z udziałem zarządu, żeby nie otwierać ich na nowo przy każdym incydencie. Dodaj, co się dzieje, gdy termin zostanie przekroczony: kto jest informowany i kto wtedy decyduje.

Wyjątki: akceptacja ryzyka z datą wygaśnięcia

Nie wszystko da się zrobić na czas. Maszyna produkcyjna działa na systemie, który nie dostaje już aktualizacji, dostawca nie ma jeszcze poprawki albo aktualizacja psuje integrację potrzebną firmie. To normalne. Nienormalne powinno być to, że takie znalezisko po cichu leży na liście.

Wyjątek, który działa, ma pięć elementów:

  • Decyzja właściciela systemu, nie administratora. Ryzyko akceptuje ten, kto je ponosi.
  • Uzasadnienie, które za rok nadal będzie miało sens.
  • Tymczasowe zabezpieczenie, jak izolacja systemu, ograniczenie dostępu lub dodatkowy monitoring.
  • Data wygaśnięcia, w której decyzja jest weryfikowana.
  • Miejsce w raportowaniu, żeby liczba wyjątków pozostała widoczna.

Pokazać, że program działa

Znalezisko jest zamknięte dopiero wtedy, gdy nowy skan potwierdzi, że zniknęło. Oznaczenie zgłoszenia jako rozwiązane to twierdzenie; ponowny skan to dowód. Zaplanuj go automatycznie, żeby nikt nie musiał pamiętać.

Nie raportuj łącznej liczby podatności: ta liczba mówi niewiele i zmienia się z każdą nową publikacją. Co mówi coś:

  • Ile znalezisk przekroczyło termin, w podziale na klasy.
  • Ile średnio trwa naprawa, także w podziale na klasy.
  • Ile wyjątków jest otwartych i ile osiągnęło datę wygaśnięcia.
  • Ile systemów znalazł skan, których nie było w inwentarzu.

To także chce zobaczyć audytor lub klient. ISO/IEC 27001 ma na to osobne zabezpieczenie (8.8, zarządzanie podatnościami technicznymi), a NIS2 wprost wymienia obsługę podatności wśród środków, które organizacja musi podjąć.

Gdzie kończy się nasza praca

Co robimy. Skanujemy, ustalamy priorytety i naprawiamy znaleziska w środowisku, którym zarządzamy: stacje robocze, serwery, sieć i Microsoft 365. Prowadzimy listę z właścicielami i terminami, planujemy ponowny skan i raportujemy w opisanej formie. Mamy certyfikat ISO/IEC 27001 i tak pracujemy sami.

Czego nie robimy. Nie zmieniamy kodu w oprogramowaniu innego dostawcy; przy podatności w Twojej aplikacji biznesowej musi zadziałać ten dostawca, a my to egzekwujemy. Nie decydujemy, czy ryzyko zostaje zaakceptowane: to należy do właściciela systemu. I nie jesteśmy audytorem: nikogo nie certyfikujemy i nie stwierdzamy, że Twój program spełnia ISO 27001, NIS2 czy Cyber Essentials. Ocenę wydaje niezależny audytor, jednostka certyfikująca lub Twój regulator.

Najczęstsze pytania

Pytania, które słyszymy najczęściej

Pięć, które wracają najczęściej.

Czym jest zarządzanie podatnościami?

Zarządzanie podatnościami to ciągły proces znajdowania, priorytetyzowania, naprawiania i weryfikowania podatności w Twoich systemach. Skan to dopiero początek; proces dba o to, żeby każde znalezisko dostało właściciela, termin i ponowny skan.

Czym różni się zarządzanie podatnościami od zarządzania poprawkami?

Zarządzanie poprawkami dotyczy wdrażania aktualizacji: których, na jakich urządzeniach i kiedy. Zarządzanie podatnościami jest szersze: decyduje, która podatność idzie pierwsza, czy aktualizacja to właściwa naprawa, czy wystarczy inne zabezpieczenie, i czy problem naprawdę zniknął. Aktualizacja jest jednym z kilku sposobów zamknięcia znaleziska.

Jak zdecydować, którą podatność naprawić najpierw?

Patrz poza wynik CVSS. Luka, która jest wykorzystywana, w systemie dostępnym z internetu i ważnym dla biznesu, idzie pierwsza. Publiczne źródła, takie jak katalog KEV agencji CISA i wynik EPSS, pomagają oszacować to prawdopodobieństwo wykorzystania.

Czy można zostawić podatność nienaprawioną?

Tak, jeśli właściciel systemu świadomie tak zdecyduje. Zapisz uzasadnienie, wprowadź tymczasowe zabezpieczenie, takie jak izolacja lub dodatkowy monitoring, i ustaw datę wygaśnięcia, w której decyzja jest weryfikowana. Wyjątek bez daty wygaśnięcia to znalezisko, o którym się zapomina.

Czy potwierdzicie, że nasze zarządzanie podatnościami spełnia NIS2 lub ISO 27001?

Nie. Ustawiamy proces i prowadzimy go w środowisku, którym zarządzamy, oraz dostarczamy raportowanie, które chce zobaczyć audytor. Czy spełnia wymogi, ocenia niezależny audytor lub regulator; nikogo nie certyfikujemy.

Powiązane usługi

Czytaj dalej

Z czym łączy się ten proces.

Uporządkujemy Twój raport ze skanu w całość?

Wyślij nam ostatni raport, jaki masz. Posortujemy znaleziska w klasy z właścicielem i terminem, żeby było jasne, co musi się stać w tym tygodniu, a co może poczekać.

Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce

Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.

Twój adres wykorzystujemy wyłącznie do wysyłki newslettera. Zobacz naszą politykę prywatności.

Kontakt Zadzwoń