
Szyfrowanie jest łatwe. Klucz to cała praca
Prawie każdy system szyfruje dziś domyślnie. Zostaje inne pytanie: gdzie leży klucz, kto ma do niego dostęp i czy za rok będziesz w stanie to pokazać komuś, kogo przy tym nie było.
Włączenie szyfrowania to jedno zaznaczone pole. Zarządzanie kluczami to prawdziwa praca: gdzie leży klucz, kto ma do niego dostęp, kto go utworzył i co się stanie, gdy zniknie.
Audytor nie pyta, czy szyfrujesz. Pyta, kto miał dostęp do klucza i skąd o tym wiesz. Bez zapisów „szyfrujemy wszystko” nie jest odpowiedzią.
Dla większości organizacji zarządzanie kluczami po stronie dostawcy chmury wystarcza. Tam, gdzie nie wystarcza (silnie regulowane branże albo klucze, które muszą dowodnie leżeć poza dostawcą), w grę wchodzi sprzętowe przechowywanie kluczy, na przykład od Thales.
Złe pytanie
„Czy szyfrujecie dane?” to pytanie, na które zawsze pada „tak”, więc nic nie wnosi. Dyski szyfruje się domyślnie, ruch w internecie jest szyfrowany, a każda duża usługa chmurowa szyfruje to, co do niej wrzucisz, bez proszenia.
Pytanie, które coś wnosi, brzmi: gdzie leży klucz, którym to się odszyfrowuje, i kto ma do niego dostęp. Bo zaszyfrowane dane, których klucz leży obok sejfu, nie są chronione. Są tylko trudniejsze do odczytania.
Dokładnie na tej różnicy kończy się audyt. Nie na pytaniu, czy jest zamek, tylko na pytaniu, kto ma klucz.
Trzy miejsca, w których może leżeć klucz
W praktyce spotkasz trzy modele, a różnica między nimi nie jest techniczna, tylko organizacyjna.
- Klucz prowadzi dostawca. To standard w usługach chmurowych. Działa, jest dobrze zabezpieczony i nie wymaga Twojej uwagi. Druga strona: nie wykażesz, że dostawca sam nie ma do niego dostępu, bo to cecha jego systemu, a nie Twojej polityki.
- Ty dostarczasz klucz dostawcy. W Azure i AWS jest to możliwe: tworzysz klucz sam i oddajesz go w zarządzanie. Zachowujesz wgląd w cykl życia klucza i możesz go wycofać. Klucz nadal jednak znajduje się w ich środowisku.
- Klucz leży we własnym sprzęcie. Sprzętowy moduł kluczy przechowuje je tak, że nigdy nie opuszczają urządzenia. Operacje odbywają się wewnątrz urządzenia, a na zewnątrz wychodzi wynik, nie klucz. Thales to jeden z dostawców takich rozwiązań i właśnie ten model wskazują nadzory, gdy wymaganiem jest, by klucz dowodnie leżał poza dostawcą.
Trzeci model jest droższy i bardziej pracochłonny niż dwa pierwsze. Proponujemy go, gdy jest po temu powód, a nie dlatego, że robi wrażenie.
Czego naprawdę chce audyt
Podczas audytu, kontroli DORA czy rozmowy o NIS2 rzadko chodzi o algorytm. Chodzi o cztery rzeczy i wszystkie cztery są administracyjne.
- Gdzie leży klucz. Nie „w chmurze”, tylko w którym systemie, pod czyim zarządem i w którym kraju.
- Kto ma do niego dostęp. Imiennie, nie tylko według roli, i z listą, która zgadza się z tym, kto teraz pracuje.
- Kiedy został wymieniony. Klucz, który siedzi w systemie osiem lat, to uwaga w raporcie, nawet jeśli nigdy nic się z nim nie stało.
- Co się stanie, gdy zniknie. Jeśli nikt nie umie na to odpowiedzieć, kopia zapasowa tych danych jest tylko teoretyczna.
Na te cztery pytania da się odpowiedzieć bez drogiego sprzętu. Nie da się odpowiedzieć bez zapisów i tu w praktyce najczęściej się wykłada.
Klucz a kopia zapasowa
Jest jeden błąd, który widzimy częściej niż wszystkie pozostałe razem: kopia zapasowa jest zaszyfrowana kluczem, który leży tylko w środowisku, które właśnie odtwarzasz.
Działa to do dnia, w którym tracisz to środowisko. Wtedy masz kopie, których nikt nie potrafi otworzyć, i orientujesz się w najgorszym możliwym momencie. Niezmienne kopie zapasowe tego nie rozwiązują; chronią przed zmianą i usunięciem, nie przed utratą klucza.
Dlatego testujemy nie tylko to, czy kopia wraca, ale czy wraca do środowiska zbudowanego od nowa. To inny rodzaj testu i częściej przynosi niespodzianki.
Co robimy w tym obszarze
Nie budujemy szyfrowania i nie piszemy oprogramowania do zarządzania kluczami. Robimy za to takie rzeczy:
- Mapujemy, gdzie leżą klucze. Przy przejęciu środowiska to prawie zawsze pierwsza niespodzianka: jest ich więcej, niż ktokolwiek sądził, a część leży w miejscu, którego nikt by nie zgadł.
- Ograniczamy dostęp i go zapisujemy. Imiennie, z uwierzytelnianiem wieloskładnikowym i ze śladem, który można później odczytać.
- Planujemy wymianę. Klucz, podobnie jak certyfikat, ma datę ważności. Pilnujemy jej i zgłaszamy z dużym wyprzedzeniem.
- Testujemy odtworzenie bez dotychczasowego środowiska. Liczy się test, w którym udajesz, że nic już nie stoi.
To, jak to wpisuje się w szersze zabezpieczenia, opisujemy w części o cyberbezpieczeństwie dla firm, a to, jak ustalamy i wykazujemy czasy odtwarzania, w części o kopiach zapasowych.
Kiedy sprzęt ma sens
Sprzętowe przechowywanie kluczy ma sens, gdy spełniony jest przynajmniej jeden z trzech warunków.
- Wymóg z przepisów lub od klienta mówi, że klucze mają dowodnie leżeć poza środowiskiem Twojej usługi chmurowej.
- Przetwarzasz dane płatnicze lub coś innego, czego norma wprost wymaga.
- Musisz móc wykazać, że nikt (także Ty) nie może odczytać klucza, tylko go użyć.
Jeśli nie dotyczy Cię żaden z trzech, rozsądnym wyborem jest zarządzanie kluczami u dostawcy chmury z dobrymi zapisami i mówimy to wprost. Kupowanie czegoś, na co nie masz wymogu, to pieniądze, których zabraknie na następną lukę.
Pytania, które nam zadajesz
Pytania, które padają najczęściej, gdy ten temat trafia na stół.
Czy szyfrowanie po stronie dostawcy chmury nie wystarczy?
W większości organizacji wystarczy. Jest dobrze zabezpieczone i nie wymaga Twojej uwagi. Przestaje wystarczać, gdy musisz wykazać, że sam dostawca nie ma dostępu do klucza, bo to cecha jego systemu, a nie Twojej polityki. Czy to dotyczy Ciebie, zależy od branży i klientów.
Czym różni się zaszyfrowana kopia zapasowa od niezmiennej?
Zaszyfrowana oznacza, że nikt jej nie odczyta bez klucza. Niezmienna oznacza, że nikt jej nie zmieni ani nie usunie w okresie przechowywania, także administrator. Rozwiązują różne problemy i potrzebujesz obu: pierwsza chroni przed podglądem, druga przed ransomware.
Jak często trzeba wymieniać klucz?
To zależy od rodzaju klucza i od tego, co ustalisz we własnej polityce. Ważniejsze niż sam odstęp jest to, żeby on istniał i żebyś mógł pokazać, że go pilnujesz. Klucz, który siedzi w systemie osiem lat bez wiedzy kogokolwiek, to uwaga w raporcie, nawet jeśli nigdy nic się z nim nie stało.
Czy musimy do tego kupować sprzęt?
Zwykle nie. Sprzętowe przechowywanie kluczy ma sens, gdy norma lub klient wymaga, by klucze dowodnie leżały poza dostawcą chmury, albo gdy musisz móc wykazać, że nikt nie może odczytać klucza. Jeśli to Cię nie dotyczy, rozsądnym wyborem jest zarządzanie kluczami u dostawcy z dobrymi zapisami, i mówimy to także wtedy, gdy sam o to pytasz.
Gdzie to się u nas mieści
Usługi, w które wpisuje się ten temat.
Wiesz, gdzie leżą Twoje klucze?
Podaj systemy z danymi, które naprawdę mają znaczenie, i wymagania, które musisz spełnić. Od tego zaczynamy inwentaryzację.
Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce
Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.