
System kontroli dostępu: karta, aplikacja czy PIN
Kto wybiera system kontroli dostępu, zaczyna zwykle od środka: kart, telefonu albo kodu. To zła strona. Pytanie, które decyduje o środku, brzmi: co się dzieje, gdy go zabraknie, i kto wtedy wejdzie. Oto kolejność, w jakiej przechodzimy to z klientem.
Karta, aplikacja i kod PIN odpowiadają na to samo pytanie na trzy sposoby: kim jesteś. Różnica leży w tym, co się dzieje, gdy środek zginie albo jest współdzielony.
Nie każda karta jest równie bezpieczna. Starsze karty można skopiować tanim sprzętem, a kto zarządza kluczami systemu, decyduje, czy później zmienisz instalatora.
System kontroli dostępu to system IT: wisi w sieci, zapisuje, kto gdzie wszedł, i powinien być powiązany z chwilą, gdy ktoś odchodzi z pracy.
Najpierw pytanie, potem środek
System kontroli dostępu robi trzy rzeczy. Ustala, kto stoi pod drzwiami, decyduje, czy ta osoba może w tej chwili przez nie przejść, i zapisuje, że to się stało. Środek, którym ktoś się zgłasza, karta, aplikacja czy kod, to tylko pierwsza część.
Wybór określają trzy pytania i padają one przed każdą broszurą:
- Kto ma gdzie i kiedy wejść? Biuro z jednym wejściem i stałymi godzinami to inne zagadnienie niż budynek z magazynem, serwerownią i pracą zmianową.
- Co się dzieje, gdy środek zginie albo zostanie przekazany dalej? Zgubioną kartę blokujesz jednym kliknięciem; kod, który zna każdy, zmieniasz u wszystkich naraz.
- Kto zarządza listą? Jeśli nikt nie unieważnia karty w dniu odejścia pracownika, mało ważne, jak bezpieczna jest ta karta.
To, co w praktyce widzimy najczęściej, to nie słaba karta, ale lista ludzi, którzy dawno już tam nie pracują.
Karta: znana, ale nie każda karta jest taka sama
Karta lub brelok z chipem to nadal najczęściej używany środek i nie bez powodu: jest szybka, działa bez baterii i każdy ją rozumie. Zablokowanie po utracie to jedno kliknięcie, od tego zaczęła się kontrola dostępu.
Różnica tkwi w chipie. Karty starszej generacji, często na 125 kHz, wysyłają stały numer bez szyfrowania. Można je skopiować w kilka sekund sprzętem dostępnym w sprzedaży, nawet przez torbę. Zawsze pytaj więc, czy karta używa aktualnego, szyfrowanego standardu i czy system rozpozna skopiowaną kartę.
Zapytaj też, kto ma klucze. Przy kartach szyfrowanych klucz jest na karcie i w czytniku. Jeśli zarządza nim tylko instalator, bez niego nie dokupisz nowych kart i jesteś z nim związany, gdy zechcesz zmienić dostawcę. Zapisz, że ten klucz należy do Twojej organizacji.
O koszcie systemu kartowego decyduje nie karta, ale liczba drzwi, to, czy działają online czy offline, i ile okablowania trzeba doprowadzić do każdych drzwi.
Aplikacja w telefonie
Przy kluczu mobilnym telefon zgłasza się do czytnika przez NFC lub Bluetooth. Nie trzeba rozdawać kart, dostęp unieważniasz zdalnie, a nowa osoba może w pierwszym dniu wejść do środka bez wizyty w recepcji.
Najmocniejszym argumentem jest sam telefon. Jest już zablokowany kodem, odciskiem palca lub rozpoznawaniem twarzy. Jeśli aplikacja wymaga odblokowania, zanim otworzy drzwi, masz dwa czynniki, a nikt nie musi nosić drugiej rzeczy.
Trzy rzeczy do uzgodnienia z góry:
- Pusta bateria. Niektóre telefony otwierają jeszcze przez jakiś czas po wyłączeniu; nie licz na to i przygotuj rozwiązanie awaryjne.
- Telefon prywatny. Czy możesz wymagać od pracownika instalacji aplikacji na jego własnym urządzeniu? To raczej kwestia ustaleń niż techniki, a dla osoby bez odpowiedniego telefonu nadal potrzebna jest karta.
- Zarządzanie telefonami. Na urządzeniach służbowych aplikacja powinna być w zarządzaniu urządzeniami, żeby przy odejściu znikała razem z nimi.
Kod PIN: tani na początku, drogi w praktyce
Zamek szyfrowy montuje się szybko i niczego nie wymaga od użytkownika. Problem w tym, że kod nie jest osobą. Po kilku miesiącach zna go sprzątaczka, kurier, były stażysta i każdy, kto kiedyś zajrzał komuś przez ramię.
- Nie wiesz, kto wszedł, tylko że ktoś znał kod. Dla dziennika, który coś mówi, współdzielony kod jest bezwartościowy.
- Zmiana oznacza okólnik. A gdy to staje się zbyt pracochłonne, przestaje się to robić.
- Mocny jako drugi krok. Karta plus osobisty PIN do serwerowni to dobre połączenie: sama znaleziona karta nie wystarczy.
Kod dla każdej osoby rozwiązuje pierwszą część, ale wtedy zarządzasz listą tak samo jak przy kartach, z większą szansą na kod wiszący na karteczce przy drzwiach.
Podział systemu kontroli dostępu według drzwi
Większość budynków nie potrzebuje jednego środka, ale podziału. Zacznij od drzwi i każdym przypisz poziom:
- Wejście główne: karta lub aplikacja, w godzinach pracy jeden czynnik, poza nimi ewentualnie z dodatkowym kodem.
- Serwerownia i archiwum: karta plus PIN, mała grupa z dostępem i zapis każdej wizyty.
- Magazyn i drzwi rozładunkowe: często praca zmianowa i dostawcy; okna czasowe dla grup zamiast jednej listy.
- Goście: dostęp tymczasowy, który wygasa sam, albo wideodomofon, którym recepcja otwiera zdalnie.
Zapisz dodatkowo, co się dzieje, gdy zabraknie prądu lub sieci. Czytniki, które dalej działają offline na ostatniej znanej liście, drzwi, które wtedy się otwierają albo zostają zamknięte: to są decyzje, a przy drzwiach ewakuacyjnych nie jest to decyzja IT. Więcej o technice za tym znajdziesz na naszej stronie o monitoringu wizyjnym i kontroli dostępu.
To system IT, więc zarządzaj nim tak
Czytniki, kontrolery i oprogramowanie zarządzające są w sieci i potrzebują aktualizacji. Umieść je w osobnym segmencie sieci, żeby kontroler drzwi nigdy nie stał się drogą do plików biurowych, i daj kontu administracyjnemu własne hasło i uwierzytelnianie wieloskładnikowe.
Połącz to z procesem odejścia. Najlepsza kontrola dostępu jest powiązana z tą samą listą, z której tworzy się i unieważnia konta, żeby odejście było załatwione w jednym miejscu. Jak to działa dla kont, opisujemy na stronie o zarządzaniu dostępem; drzwi powinny być w tym samym kroku.
Dziennik zawiera dane osobowe. Kto kiedy wszedł, mówi coś o ludziach. Ustal okres przechowywania, ogranicz, kto może go przeglądać, i zapisz dlaczego. A przy biometrii, odciskach palców lub twarzy przy drzwiach, obowiązują surowe wymogi RODO: wolno ją stosować tylko wtedy, gdy jest to konieczne do uwierzytelnienia lub zabezpieczenia. Daj to ocenić prawnikowi, zanim to kupisz. Sprawę warto też omówić z przedstawicielami pracowników.
Gdzie kończy się nasza praca
Co robimy. Pomagamy wybrać, które drzwi dostają jaki środek, dostarczamy i instalujemy czytniki i system, łączymy go z Twoją siecią oraz z procesem wejścia i odejścia, a potem zarządzamy: aktualizacje, wydawanie i unieważnianie kart i aplikacji oraz dziennik z uzgodnionym okresem przechowywania.
Czego nie robimy. Nie siedzimy w centrum monitoringu. Oglądanie na żywo, reagowanie na alarmy i wysyłanie kogoś na miejsce to praca dla firmy ochroniarskiej z wymaganą do tego licencją; jeśli chcesz to dodać, ustalimy z takim partnerem, kto co przejmuje. Nie decydujemy też, jak drzwi ewakuacyjne zachowują się przy braku prądu: to bezpieczeństwo pożarowe i sprawa instalatora okuć oraz Twojego doradcy ppoż. A czy biometria lub dziennik są w Twojej sytuacji dopuszczalne, to ocena prawna, której nie wydajemy.
Pytania, które o to dostajemy
Pięć, które wracają najczęściej.
Czym jest system kontroli dostępu?
To system, który ustala, kto stoi pod drzwiami, decyduje, czy ta osoba może w tej chwili wejść, i zapisuje, że to się stało. Środkiem może być karta, aplikacja w telefonie, kod PIN albo połączenie tych rzeczy. Różnica wobec zwykłego klucza polega na tym, że dostęp można unieważnić zdalnie i zobaczyć po fakcie, kto wszedł.
Co jest bezpieczniejsze, karta czy aplikacja?
Aplikacja na zablokowanym telefonie może być bezpieczniejsza, bo odblokowanie telefonu dodaje drugi czynnik. Nowoczesna szyfrowana karta też jest dobra, stara karta 125 kHz nie. W praktyce bezpieczeństwo bardziej zależy od unieważnienia dostępu przy odejściu niż od samego środka.
Czy można skopiować kartę dostępu?
Starsze karty bez szyfrowania tak, i da się to zrobić ogólnodostępnym sprzętem w kilka sekund. Karty z aktualnym szyfrowanym standardem są znacznie trudniejsze do skopiowania, o ile klucze są dobrze zarządzane. Zapytaj dostawcę, jaką masz kartę i czy system rozpoznaje kopię.
Czy kontrola dostępu może używać odcisku palca?
Dane biometryczne to szczególne kategorie danych osobowych. Do kontroli dostępu wolno ich używać tylko wtedy, gdy jest to konieczne do uwierzytelnienia lub zabezpieczenia, a ten próg jest wysoki. Daj to ocenić prawnikowi, zanim kupisz system; my nie wydajemy w tej sprawie oceny.
Czy zajmujecie się też reagowaniem na alarmy?
Nie. Wybieramy, instalujemy i zarządzamy systemem kontroli dostępu, ale nie siedzimy w centrum monitoringu. Reagowanie na alarmy i wysyłanie kogoś na miejsce to praca dla firmy ochroniarskiej z odpowiednią licencją. Z takim partnerem ustalamy, kto co robi.
Czytaj dalej
Do czego nawiązuje kontrola dostępu.
Które drzwi, jaki środek?
Prześlij nam plan budynku i informację, kto gdzie ma wchodzić. Zaproponujemy podział według drzwi, powiemy, co się dzieje przy braku prądu, i jak załatwić odejście pracownika.
Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce
Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.