
Digital signage w sklepie: ekran, odtwarzacz i kto robi treści
Digital signage w sklepie rzadko zawodzi na ekranie. Zawodzi na pytaniu, kto po otwarciu dba o to, by wyświetlało się coś aktualnego: promocja z zeszłego tygodnia, odtwarzacz, który od miesiąca nie pobiera treści, oddział, w którym nikt nie wie, kto ma hasło. Ten artykuł jest o podziale pracy: co decydujesz dla każdego ekranu, po czym wybierasz system i kto tworzy treści.
Zacznij od pytania, co klient ma zrobić w danym miejscu, a nie od rozmiaru ekranu; reszta z tego wynika.
System ma trzech właścicieli: kogoś od ekranu i odtwarzacza, kogoś od platformy i kogoś od treści. Jeśli nie są wskazani, po trzech miesiącach wisi nieaktualna promocja.
Wybieraj system po zarządzaniu i wyjściu, a nie po pokazie: czy działa offline, czy można planować na oddział i czy odzyskasz swoje treści?
Digital signage w sklepie zaczyna się od jednego pytania na miejsce
Narrowcasting, czyli digital signage, to obraz dla wąskiej grupy odbiorców w stałym miejscu: klient przy wejściu, w kolejce do kasy, przy półce z ekspresami. To coś innego niż reklama telewizyjna i wpływa na wszystko, co dalej. Ekran przy wejściu ma kilka sekund uwagi kogoś, kto idzie dalej; ekran przy kolejce ma minutę kogoś, kto czeka.
Zdecyduj więc dla każdego miejsca, co klient ma tam zrobić, i zapisz to jednym zdaniem. Najczęściej występują cztery cele:
- Informować: godziny otwarcia, punkt odbioru, promocja obowiązująca dziś.
- Pomóc wybrać: różnica między trzema modelami obok półki, na której stoją.
- Skrócić odczucie czekania: przy kasie, przymierzalniach lub punkcie obsługi.
- Wskazać drogę: w dużym sklepie albo centrum handlowym.
Ekran bez takiego zdania staje się ekranem z „czymś marketingowym” i to ten ekran po pół roku nadal zapowiada wiosnę. Zdanie decyduje też o technice: kto czeka, obejrzy filmik; kto idzie, przeczyta jedną linijkę.
Trzy role i wszystkie trzy muszą mieć nazwisko
Instalacja digital signage ma trzy warstwy i każda ma innego właściciela. W ofercie wyglądają jak jedno; w praktyce to trzy rozmowy.
- Ekran i odtwarzacz. Sprzęt na ścianie, mocowanie, zasilanie i przyłącze sieciowe. Kto wymienia zepsuty ekran i kto to zauważa?
- Platforma. Oprogramowanie, w którym planuje się treści i które wysyła je na ekrany. Kto zarządza kontami, kto płaci licencję za ekran, kto dzwoni do dostawcy, gdy coś nie działa?
- Treści. Obrazy, teksty i filmy oraz ich harmonogram. Kto je robi, kto zatwierdza i kto zdejmuje promocję w dniu jej końca?
Trzecia rola leży zwykle po stronie marketingu lub agencji, a pierwsza po stronie IT albo instalatora. Druga często spada między nich. Wskaż dla każdej z trzech jedną osobę lub jedną firmę, nawet jeśli w małej organizacji to dwa razy to samo nazwisko. Nie chodzi o to, kto wie najwięcej, tylko o to, do kogo się dzwoni.
Wybór systemu digital signage: czego nie zobaczysz na pokazie
Pokaz demonstruje, jak ładnie wygląda lista odtwarzania. To, co sprawia, że system jest użyteczny w sieci sklepów, widać dopiero w zarządzaniu. Pytaj więc o te punkty, zanim obejrzysz, jak to wygląda:
- Odtwarzanie offline. Gdy zniknie połączenie, czy odtwarzacz gra dalej ostatnio pobrane treści, czy ekran robi się czarny?
- Planowanie na oddział i na grupę. Promocja obowiązująca tylko w sklepach miejskich albo tekst w innym języku dla oddziałów za granicą, bez ustawiania każdego ekranu osobno.
- Uprawnienia użytkowników. Kierownik oddziału, który publikuje własny komunikat, ale nie może nadpisać ogólnokrajowej kampanii.
- Jakie odtwarzacze obsługuje. Wbudowane w ekrany, osobne skrzynki czy jedno i drugie. To decyduje, czy później zmienisz ekran bez zmiany platformy.
- Logowanie z weryfikacją dwuetapową i przegląd tego, kto co opublikował. Przejęte konto, które wrzuca coś na wszystkie ekrany sieci, to incydent z publicznością.
- Wyjście. Czy dostajesz swoje treści, harmonogram i listę ekranów, gdy zmieniasz dostawcę, i co dzieje się z odtwarzaczami po wypowiedzeniu licencji?
Integracje z systemem kasowym, magazynem czy systemem kolejkowym brzmią atrakcyjnie i często takie są. Zapytaj wtedy, kto utrzymuje tę integrację, gdy któraś ze stron dostanie aktualizację.
Kto robi treści i jak często
Platforma to łatwa część. Treści kosztują czas, co tydzień od nowa, i na tym digital signage najczęściej się wykłada: przez pierwszy miesiąc wszystko jest nowe, potem w kółko leci ta sama pętla, aż nikt na nią nie patrzy.
Zrób z góry kalendarz treści, powiązany z tym, co w sklepie już zaplanowano: promocje, sezony, nowe kolekcje, godziny otwarcia w święta. Ustal, jak długo komunikat wisi i kto go zdejmuje; promocja, która się skończyła, a nadal jest na ekranie, to klient, który przy kasie słyszy inną cenę.
- Rób pod format. Ekran pionowy wymaga materiału pionowego; poziomy materiał przycięty wygląda jak błąd.
- Jeden komunikat na obraz. Kto idzie, nie czyta akapitu.
- Dźwięk tylko tam, gdzie pasuje. Przy kolejce czasem, na sali sprzedaży rzadko; personel słyszy go cały dzień.
- Prawa do obrazu i muzyki. Materiały producenta lub banku zdjęć mają warunki użycia, a muzyka w sklepie ma swoje zasady. To należy do tego, kto robi treści.
Co psuje się po otwarciu
Przy odbiorze wszystko jest włączone. To, co psuje się potem, psuje się niemal zawsze po cichu, bo ekran, który nic nie pokazuje, nie wyświetla też komunikatu o błędzie.
- Czarny ekran. Odtwarzacz, który się zawiesił, wtyczka wyciągnięta do odkurzacza, ekran, który po awarii zasilania nie włącza się sam. Bez monitoringu klient zauważy to wcześniej niż Ty.
- Odtwarzacz, który stoi w miejscu. Pokazuje coś, ale od tygodni to samo, bo nie pobiera nowych treści. Zobaczysz to tylko wtedy, gdy platforma pokazuje, kiedy odtwarzacz ostatnio się łączył.
- Aktualizacje, których nikt nie robi. Odtwarzacz to komputer w sieci. Jeśli nie dostaje aktualizacji, między Twoimi kasami wisi niezarządzane urządzenie.
- Oddział, który sam coś ustawia. Pendrive z własnym filmem albo ekran przełączony na kanał telewizyjny. Jasna zasada, co sklep może robić sam, temu zapobiega.
Ustal, kto każdego ranka wie, które ekrany nie działają, i jak szybko ktoś przyjeżdża. To jest administrowanie i należy do tych samych ustaleń co reszta IT sklepu.
Z jednego sklepu do dwudziestu
Zacznij od jednego sklepu albo od dwóch różnych i przez kilka tygodni puść tam prawdziwe treści. Nauczysz się więcej niż z każdej oferty: które miejsca działają, ile czasu zajmują treści i czego brakuje za ścianą w zasilaniu i sieci.
Potem zrób standardową konfigurację dla każdego typu sklepu: jakie ekrany w jakim miejscu, jaki odtwarzacz, jaki uchwyt, jakie przyłącza. Wdrożenie staje się wtedy powtórką z harmonogramem, a każdy oddział wygląda tak samo dla tego, kto nim zarządza.
Ekrany i odtwarzacze umieść w osobnym segmencie sieci, oddzielonym od kas i stanowisk pracy. Powód jest ten sam co w biurze. Co jeszcze wchodzi w grę przy samych ekranach, od jasności po montaż, opisujemy na stronie o ekranach i odtwarzaczach digital signage.
Gdzie kończy się nasza praca
Co robimy. Dobieramy i dostarczamy ekrany, odtwarzacze i uchwyty, montujemy je i podłączamy, umieszczamy w osobnym segmencie sieci i włączamy do monitoringu, tak że czarny ekran staje się alertem. Łączymy odtwarzacze z platformą, którą wybierzesz. Na miejscu robią to nasi lokalni inżynierowie, w każdym kraju.
Czego nie robimy. Platforma digital signage to oprogramowanie strony trzeciej, a treści są Twoje: teksty, obrazy i filmy robisz sam albo zleca je agencji. Nie robimy reklam, nie piszemy kampanii i nie ustalamy cen ani promocji na ekranie. Dbamy o to, by ekran działał, był włączony i podłączony do sieci.
Pytania, które dostajemy w tej sprawie
Pięć, które wracają najczęściej.
Czym jest narrowcasting?
Narrowcasting to obraz na ekranach dla wąskiej grupy odbiorców w stałym miejscu, jak klienci w sklepie, odwiedzający w holu albo pracownicy w stołówce. Treści planuje się centralnie w platformie, a odtwarzacz wyświetla je na każdym ekranie. Różnica względem telewizji polega na tym, że dla każdego miejsca decydujesz, co się wyświetla.
Czym różni się narrowcasting od digital signage?
W praktyce niczym. Narrowcasting to termin używany w Holandii i Belgii; w Polsce zwykle mówi się digital signage. Chodzi o to samo: ekrany z centralnie zarządzanymi treściami. Kto szuka oprogramowania lub dostawców, znajdzie pod obiema nazwami te same produkty.
Od czego zależą koszty digital signage?
Od liczby ekranów i trudności miejsca (za szybą albo w przejściu), rodzaju odtwarzacza, licencji platformy na ekran, montażu oraz tego, co trzeba doprowadzić z zasilania i sieci. Dochodzi stały czas na treści, o którym najczęściej się zapomina. Policz go, zanim zdecydujesz o ekranach.
Czy mogę użyć zwykłego telewizora jako ekranu?
Dla ekranu włączonego kilka godzin dziennie czasem tak, na sali sprzedaży zwykle nie. Sprzęt konsumencki nie jest zrobiony do pracy przez cały dzień, często nie jest dość jasny i nie da się go centralnie włączać i wyłączać. Gwarancja zwykle takiego użycia nie obejmuje.
Czy robicie też treści na nasze ekrany?
Nie. Treści są Twoje i robisz je sam albo zlecasz agencji; platforma to oprogramowanie strony trzeciej. My dostarczamy i administrujemy ekranami, odtwarzaczami i siecią, łączymy je z platformą i dbamy, żebyś wiedział, który ekran nie działa.
Czytaj dalej
Z czym łączą się ekrany w sklepie.
Najpierw miejsca, potem ekrany
Napisz, ile jest sklepów, gdzie staną ekrany i kto robi treści. Powiemy, jakie ekrany, odtwarzacze, zasilanie i sieć są potrzebne; platforma i treści zostają po Twojej stronie i agencji.
Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce
Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.