
Chmura hybrydowa w MŚP: szwy między budynkiem a chmurą
Większość firm z sektora MŚP ma już chmurę hybrydową, choć nikt jej nie wybierał: Microsoft 365 w chmurze, serwer w szafie i aplikacja, która wisi pomiędzy. To, które systemy zostają lokalnie, to jedno pytanie. Ten artykuł dotyczy następnego: co spaja obie połowy i gdzie się sypie, gdy nikt się tym nie zajmuje.
Chmura hybrydowa to środowisko, w którym własne serwery i chmura publiczna tworzą jedną całość. Dwa osobne środowiska obok siebie jeszcze nią nie są.
Zdecyduj z góry, czy sytuacja hybrydowa jest etapem przejściowym, czy docelowym. Etap przejściowy ma dla każdego systemu datę końcową; stan docelowy wymaga inwestycji w tożsamość, połączenie i zarządzanie.
Pracochłonność tkwi w szwach: jedno konto w obu połowach, łącze leżące teraz pod każdą aplikacją, jedno miejsce nadrzędne dla każdej danej i odtwarzanie, które działa ponad granicą.
Czym jest chmura hybrydowa, a czym nie
Chmura hybrydowa to środowisko IT, w którym własne serwery (w budynku lub w centrum danych) i chmura publiczna, taka jak Azure czy AWS, współpracują jako jedno środowisko: z tymi samymi kontami, stałym połączeniem pomiędzy nimi i jednym sposobem zarządzania. Samo słowo nic nie mówi o proporcjach. Jeden serwer na miejscu i reszta w chmurze jest tak samo hybrydowa jak odwrotnie.
- Multicloud to co innego: dwie lub więcej chmur publicznych obok siebie, na przykład Microsoft 365 do pracy biurowej i AWS do aplikacji internetowej. Może to być jednocześnie hybryda, ale nie musi.
- Chmura prywatna to środowisko działające wyłącznie dla Twojej organizacji, na własnym lub wynajętym sprzęcie. W układzie hybrydowym jest to często połowa lokalna.
- „Mamy jeszcze serwer” to nie chmura hybrydowa. Dwa środowiska działające niezależnie, z osobnymi kontami i osobnymi kopiami zapasowymi, to dwa środowiska. Różnica leży w tym, co je łączy.
Które systemy powinny zostać na miejscu i dlaczego, opisujemy na stronie o migracji do chmury. Tutaj zakładamy, że ten wybór został dokonany, i patrzymy na to, co przychodzi potem.
Etap przejściowy czy stan docelowy: zdecyduj z góry
Prawie każda organizacja jest przez jakiś czas hybrydowa, choćby na czas migracji. Pytanie, które daje najwięcej, brzmi, czy to etap przejściowy, czy stan docelowy, i rzadko zadaje się je głośno.
- Etap przejściowy ma dla każdego systemu datę końcową i powód, dla którego nadal stoi lokalnie: aplikacja, której dostawca dopiero w przyszłym roku wyda wersję chmurową, serwer, który za osiemnaście miesięcy i tak trzeba wymienić. Wtedy w integrację inwestujesz minimum, bo ona znowu zniknie.
- Stan docelowy oznacza, że coś strukturalnie zostaje lokalnie, na przykład system produkcyjny, który rozmawia z maszynami w tym samym budynku. Wtedy integracja nie jest prowizorką, tylko elementem infrastruktury i zasługuje na taką samą troskę jak same systemy.
Pułapką jest etap przejściowy, który staje się docelowym, choć nikt tak nie zdecydował. Tymczasowa synchronizacja, VPN postawiony „na teraz” i konto administracyjne firmy od migracji zostają wtedy na lata, bez właściciela i bez monitoringu. Zapisz więc dla każdego systemu lokalnego, który z dwóch to jest, i wracaj do tego co roku.
Jedna tożsamość w obu połowach
Pierwszy szew to to, kim jesteś. Serwery lokalne znają użytkowników często z własnego Active Directory; Microsoft 365 i Azure z Microsoft Entra ID. Jeśli pozwolisz tym dwóm istnieć osobno, każdy pracownik ma dwa konta, dwa hasła i dwa miejsca, w których trzeba odebrać dostęp.
Wyznacz więc jedno źródło nadrzędne. W środowisku hybrydowym jest to zwykle katalog lokalny, synchronizowany z chmurą przez Microsoft Entra Connect. Gdy wszystko, czego ten katalog potrzebuje, opuści budynek, odwracasz to i źródłem staje się chmura. Nie działają natomiast dwa źródła, z których każde ma część prawdy.
- Odejście pracownika dotyczy obu połówek. Konto wyłączone w chmurze, które lokalnie nadal działa, to otwarte drzwi. Sprawdź to przy najbliższym odchodzącym.
- Uwierzytelnianie wieloskładnikowe obowiązuje wszędzie. Także dla VPN do budynku i dla administrowania serwerami lokalnymi, nie tylko dla poczty.
- Serwer synchronizacji sam jest systemem krytycznym. Jeśli stanie, konta i hasła się rozjeżdżają i nikt tego nie zauważa. Umieść go w monitoringu i w planie odtwarzania.
Połączenie między budynkiem a chmurą
W środowisku hybrydowym łącze internetowe leży pod każdą aplikacją, która używa obu połówek. Gdy łącze padnie, znika nie tylko internet, ale też wszystko, co lokalnie potrzebuje czegoś z chmury, i odwrotnie. Zadaj więc dla każdego procesu pytanie: co się zatrzymuje, gdy połączenie między budynkiem a chmurą znika na popołudnie?
- VPN site-to-site lub stałe połączenie. Dla większości środowisk MŚP wystarczy szyfrowany VPN między budynkiem a chmurą. Bezpośrednie połączenie z centrum danych chmury ma sens, gdy przechodzi przez nie dużo danych albo ruch krytyczny czasowo.
- Drugie łącze inną trasą. Dwa łącza wchodzące do budynku tym samym korytkiem to jedno łącze. Sama infrastruktura (światłowód, kabel, sieć komórkowa) należy do operatora; to, co wybierasz, to rozproszenie.
- Opóźnienie między połówkami. Aplikacja w chmurze, która przy każdym kliknięciu odpytuje bazę danych w budynku, robi się wolna, nawet przy szybkim łączu. Elementy, które dużo ze sobą rozmawiają, trzymaj po tej samej stronie.
Jedno miejsce nadrzędne dla każdej danej
Trzeci szew to miejsce, w którym coś się znajduje. Dla każdego rodzaju danych wyznacz jedno miejsce, w którym jest nadrzędne. Baza klientów leży w systemie ERP w budynku i w chmurze jest tylko odczytywana; dokumenty projektowe leżą w SharePoint, a lokalnie co najwyżej jako kopia. Gdy te same pliki można edytować po obu stronach i synchronizują się tam i z powrotem, dostajesz kopie konfliktowe i pytanie, która wersja jest prawidłowa.
Ustal dodatkowo jakie dane przechodzą przez granicę i ile. Ruch wychodzący z chmury publicznej jest zwykle rozliczany osobno, więc układ, w którym co noc duży zbiór danych wraca do budynku, kosztuje co noc. Nie widać tego w projekcie, widać na fakturze.
I określ dla każdego rodzaju danych, czy jest wymóg dotyczący miejsca, w którym leżą, wynikający z prawa albo z umowy z klientem. W układzie hybrydowym możesz te dane świadomie trzymać po stronie lokalnej, ale kopia zapasowa i synchronizacja muszą ten wybór respektować. Plik lokalny, którego kopia automatycznie trafia do innego kraju, nie leży lokalnie.
Zarządzanie, poprawki i odtwarzanie w dwóch środowiskach
Dwa środowiska nie oznaczają dwóch sposobów pracy. Łataj serwery lokalne i maszyny wirtualne w chmurze według tej samej polityki, prowadź je w jednej inwentaryzacji i niech zgłaszają się do jednego monitoringu. Microsoft oferuje w Azure Arc sposób na to, żeby serwery lokalne obejmować tym samym zarządzaniem co maszyny wirtualne w Azure; także bez tego narzędzia zasada jest ta sama: jedna lista, jeden pulpit, jeden właściciel.
Odtwarzanie to szew, o którym zapomina się najczęściej. Usługa chmurowa utrzymuje dostępność platformy, ale odzyskanie Twoich danych po błędzie lub ataku to Twoja sprawa; dotyczy to także Microsoft 365. W środowisku hybrydowym dochodzą do tego trzy pytania:
- Czy kopia zapasowa lokalnej połówki leży poza budynkiem? Chmura jest do tego logicznym miejscem, o ile kopii nie da się wymazać tymi samymi kontami administracyjnymi.
- Czy odtwarzanie działa, gdy drugiej połówki nie ma? System lokalny, który przy starcie potrzebuje chmury do zalogowania użytkowników, nie wróci podczas awarii łącza.
- W jakiej kolejności wszystko wraca? Najpierw tożsamość, potem połączenie, potem aplikacje. Przetestuj to jako całość, a nie dla każdej połówki osobno.
Jak jest zorganizowana kopia zapasowa, która leży poza budynkiem i da się ją wykazalnie odtworzyć, opisujemy na stronie o backup as a service.
Ile kosztuje środowisko hybrydowe
Środowisko hybrydowe rzadko jest najtańszą formą. Płacisz za dwa środowiska i za to, co je łączy. To, co wyznacza rachunek, da się dobrze nazwać:
- Część lokalna. Sprzęt, prąd, chłodzenie, utrzymanie i moment wymiany, nawet jeśli to już tylko jeden serwer.
- Użycie chmury. Moc obliczeniowa i przestrzeń, ale też ruch wychodzący i usługi, które działają, gdy nikt z nich nie korzysta.
- Licencje. Licencje serwerowe po stronie lokalnej i subskrypcje po stronie chmury. Niektóre istniejące licencje wolno pod warunkami wykorzystać ponownie w chmurze; każdą sprawdź, zanim zrobisz rachunek.
- Połączenie. Łącza, druga trasa i sprzęt po obu stronach.
- Zarządzanie. Dwa środowiska kosztują więcej godzin niż jedno, chyba że rzeczywiście zarządza się nimi tymi samymi środkami.
To nie argument przeciwko hybrydzie, ale powód, żeby nie przedłużać etapu przejściowego ponad potrzebę. Każdy miesiąc, w którym tymczasowa integracja stoi, płacisz za dwa.
Gdzie kończy się nasza praca
Co robimy. Mapujemy, co jest lokalnie, a co w chmurze, projektujemy i konfigurujemy integrację pomiędzy nimi: synchronizację kont, uwierzytelnianie wieloskładnikowe, połączenie budynku z chmurą, monitoring i politykę poprawek w obu połówkach oraz kopię zapasową poza budynkiem, której odtwarzanie testujemy. Potem zarządzamy całością, a także doradzamy i dostarczamy łącze internetowe.
Czego nie robimy. Nie jesteśmy dostawcą chmury: platforma, jej centra danych i jej dostępność należą do Microsoftu lub AWS, a Twoja umowa dotyczy ich. Infrastruktura pod łączem należy do operatora. A to, czy dane miejsce przechowywania danych spełnia prawne lub umowne wymogi, to ocena dla prawnika albo inspektora ochrony danych; my dostarczamy fakty o tym, gdzie coś leży, a nie ocenę.
Pytania, które nam zadajecie
Pięć, które wracają najczęściej.
Czym jest chmura hybrydowa?
Środowisko IT, w którym własne serwery i chmura publiczna współpracują jako jedna całość: z tymi samymi kontami, stałym połączeniem pomiędzy nimi i jednym sposobem zarządzania. Dwa środowiska działające niezależnie jeszcze nią nie są. Większość firm z sektora MŚP z Microsoft 365 i własnym serwerem jest już w połowie hybrydowa, tylko bez integracji.
Czym różni się chmura hybrydowa od multicloud?
Chmura hybrydowa łączy własne serwery z chmurą publiczną. Multicloud oznacza korzystanie z więcej niż jednej chmury publicznej, na przykład z Microsoft 365 i AWS. Środowisko może być jednym i drugim naraz. Praktyczna różnica polega na tym, że przy hybrydzie masz też połowę lokalną ze sprzętem, prądem i momentem wymiany.
Czy chmura hybrydowa ma być rozwiązaniem tymczasowym?
Może być jednym i drugim, dlatego trzeba to zdecydować z góry. Jako etap przejściowy podczas migracji każdy system lokalny ma datę końcową i w integrację inwestujesz niewiele. Jako stan docelowy coś zostaje lokalnie na stałe, a integracja zasługuje na taką samą troskę jak same systemy. Ryzyko leży w etapie przejściowym, który bez decyzji staje się trwały.
Czy środowisko hybrydowe jest droższe niż wszystko w chmurze?
Zwykle tak, bo utrzymujesz dwa środowiska i połączenie pomiędzy nimi. Koszty wyznaczają sprzęt lokalny, użycie chmury łącznie z ruchem wychodzącym, licencje, łącza i godziny zarządzania. To, czy ostatecznie jest droższe, zależy od tego, co musi zostać lokalnie i dlaczego.
Czy sami dostarczacie chmurę?
Nie. Platforma i jej centra danych należą do Microsoftu lub AWS, a Twoja umowa o ich dostępności jest z nimi. My projektujemy środowisko i zarządzamy nim: kontami, połączeniem, monitoringiem, poprawkami i kopią zapasową w obu połówkach. To, czy miejsce przechowywania danych spełnia wymogi prawne, zostawiamy prawnikowi.
Czytaj dalej
Co zostaje lokalnie i na jakiej platformie stoi reszta.
Zmapujemy szwy w Twoim środowisku razem?
Zestawimy, co leży lokalnie, a co w chmurze, co to łączy i gdzie dziś nikt się tym nie zajmuje. Potem będziesz wiedzieć, czy Twoje środowisko hybrydowe jest etapem przejściowym, czy docelowym.
Praktyczna wiedza o IT w Twojej skrzynce
Nowe poradniki o zarządzaniu, bezpieczeństwie i stanowiskach pracy, pisane przez ludzi, którzy wykonują tę pracę. Bez sprzedażowego gadania, a z subskrypcji zrezygnujesz jednym kliknięciem.